นรู้ว่านายต้องการจึงหามาให้”
เฉินซีกล่าวด้วยรอยยิ้ม
เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ ชายหนุ่มพลันตกตะลึงอยู่กับที่ไปชั่วขณะ
ช่างเป็นชีวิตที่โชคดี
ที่มีคนรักแบบนี้
“ซีเวย…”
เมื่อมองไปที่ผู้หญิงตรงหน้าเขา ฉู่โม่วรู้สึกสะเทือนใจมาก และอดไม่ได้ที่จะดึงเธอมาไว้ในอ้อมกอด
เมื่อถูกชายคนรักจู่โจม ร่างกายของเฉินซีเวยก็แข็งทื่อและจิตใจว่างเปล่า
แต่ก่อนที่เธอจะได้ตอบโต้อะไร
ก็ได้ยินเสียงของฉู่โม่วพูดขึ้นว่า “อีกไม่นาน ฉันจะพาเธอไปที่สุดยอดฐานจงไห่!”
“แล้ว…”
“เมื่อไปถึงที่นั่นแล้วเรามาแต่งงานกันเถอะ!”
ไม่มีคำใดเอื้อนเอ่ย
เฉินซีเวยได้แต่ยืนตัวแข็งค้าง
หลังจากกล่าวจบ เขาก็ไม่เห็นการตอบสนองของเฉินซีเวยเป็นเวลานานจึงก้มลงมองไปยังหญิงสาวในอ้อมกอด
ชายหนุ่มมองไปที่แก้มบนใบหน้าของเฉินซีเวยด้วยแววตาลึกล้ำ
ช่วงเวลาที่สายตาทั้งคู่สอดประสาน
แก้มของเฉินซีเวยแดงเรื่อขึ้นเล็กน้อย …ท่าทางจะเขิน
แต่แทนที่จะหลบ เธอกลับจ้องกลับไม่ละสายตา
“ซีเวย เธอ…”
ชายหนุ่มต้องการกล่าวอะไรบางอย่าง
แต่ก่อนที่เขาจะพูดประโยคนั้น เฉินซีเวยก็กลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง และพยักหน้าอย่างจริงจัง
ในดวงตาของเธอมีประกายแวววาวสดใส
เธอมองตรงไปที่ฉู่โม่วและพูดอย่างจริงจังว่า “ตกลง!”
…
หลังจากตกลงกันว่าจะแต่งงานกันที่สุดยอดฐานจงไห่ ทั้งสองก็เปิดใจกันหมดเปลือก
ในเวลาต่อไป
ทั้งสองใช้เวลาสองสามวันด้วยกันโดยไม่แยกจาก จากนั้นเฉินซีเวยก็เริ่มแต่งตัวและเตรียมพร
