บทที่ 180 สังหารจระเข้โลหิตคลั่ง และวิวัฒนาการของทักษะกลืนกิน
“การทดสอบสิ้นสุด!”
“ถ้าอย่างนั้น… ก็ถึงตาของฉันแล้ว!”
เสียงกระซิบลอยจากปากแผ่วเบา
ทันใดนั้นร่างกายของฉู่โม่วพลันสว่างวาบคล้ายภาพติดตาชั่วขณะ ก่อนจะกระโจนใส่จระเข้โลหิตคลั่งอย่างรวดเร็ว
ที่พื้นด้านล่าง
จระเข้โลหิตคลั่งจ้องมองยังเขาและร้องคำราม ฉู่โม่วที่ยังคงหลงเหลือชีวิตทำให้ดวงตาก่ำเลือดของมันเจือไปด้วยความสับสน
มันไม่อาจเข้าใจได้เลย
เหตุใด ‘มดปลวก’ ตรงหน้านี้ถึงต้านทานการโจมตีของมันได้ และมีชีวิตรอดกัน?
กระนั้น…
มันสายเกินไปแล้วสำหรับคำถามนี้
เพราะว่ายามนี้ฉู่โม่วเข้าประชิดตัวมันด้วยความว่องไว
ฉับ!
โลหิตภายในกายปั่นป่วนรุนแรง ผนวกกับพลังอณูแห่งชีวิตที่ขยายตัวคล้ายภูเขาไฟกำลังปะทุ
พลังกายอสนีบาตคงกระพันเพิ่มขึ้น!
คมกระบี่เทวะและทวารากระบี่ทั้ง 365 สั่นสะเทือนทั่วสรรพางค์!
เจตจำนงแห่งกระบี่ 100% กระจายออก!
พรสวรรค์ธาตุเหล็กเปิดใช้งาน!
ตอนนั้นเองประตูแห่งพรสวรรค์ก็ถูกกระตุ้น ทำให้พลังของฉู่โม่วเพิ่มขึ้นไปถึงขีดจำกัดสูงสุด ฉับพลันกระบี่สารทสังหารถูกชักออกจากฝัก คมกระบี่อันรุนแรงกวาดออกไปจากตัวเขาเป็นรัศมีกว้างหลายสิบกิโลเมตร ราวกับว่าทุ่งแห่งคมกระบี่สังหารได้ก่อกำเนิด!
ปราณกระบี่จำนวนมากถักทอเกลียวราวเส้นไหม ตัดแผ่นอากาศออกเป็นริ้วสีดำขนาดย่อม
มันถูกซัดลงยังร่างของจระเข้โลหิตคลั่งเสียงดัง ‘ฉับ ๆ’
บาดแผลเล็ก ๆ นับไม่ถ้วนปรา