ดนู่นคิดนี่ในใจมากมายไม่ได้เลยจริง ๆ
‘บางที… คนคนนี้อาจจะเป็นผู้มีพรสวรรค์จริง ๆ !’
ชายชราคิด
ในขณะที่เขากำลังตกตะลึง
“ฉู่โม่ว ถ้ายังไงนายคุยกันไปก่อนนะ เดี๋ยวฉันขอตัวไปดูของก่อน”
เฉินซีเวยที่ยืนดูสถานการณ์เอ่ยกระซิบออกมาเสียงเบา
“อ๊ะ… นี่คงเป็นท่านหญิงฉู่สินะ สมแล้วที่เป็นคุณฉู่ผู้ยิ่งใหญ่ เลือกสตรีที่เพียบพร้อมไปด้วยพลังและใบหน้างดงามได้เหมาะสมกับตนเองยิ่งนัก… เช่นนั้น แสดงว่าท่านหญิงฉู่ต้องการจะมาหาซื้ออะไรบางอย่างที่หอการค้าหยกแก้วสินะครับ?” บรรพบุรุษตระกูลหมัวได้สติกลับมา เขารีบหันกลับไปถามด้วยสีหน้ายิ้มแย้มตามประสาผู้สูงอายุ
หญิงสาวเพียงพยักหน้าเบา ๆ “ค่ะ ฉันอยากมาหาซื้อวัตถุดิบสำหรับกลับไปฝึกสักหน่อยน่ะค่ะ”
“โอ้ งั้นเลือกมาได้ถูกที่แล้วละ ซานซาน… หลานพาเธอไปดูรอบ ๆ ว่าต้องการอะไรบ้าง และไม่ว่าเธออยากได้อะไร หอการค้าของพวกเราจะไม่คิดเงินเลย!”
ชายสูงวัยผู้เป็นบรรพบุรุษตระกูลพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง
ได้ยินเช่นนั้น
เฉินซีเวยก็รู้สึกลังเลขึ้นมาเล็กน้อย เธออดไม่ได้ที่จะหันไปมองฉู่โม่ว และเมื่อเห็นว่าฉู่โม่วเองก็พยักหน้า ดังนั้นเธอจึงยิ้มหวานออกมา “ถ้างั้นต้องขอบคุณท่านบรรพบุรุษตระกูลหมัวมาก ๆ เลยค่ะ!”
พูดจบเธอก็เดินตามหมัวซานซานและออกจากที่นี่ไป
“คุณฉู่ ทำไมพวกเราไม่หาสถานที่สงบ ๆ แล้วนั่งดื่มชากันสักหน่อยล่ะ?”
บรรพบุรุษตระกูลหมัวเสนอขึ้นมา
“ผมไม่ขัดข้องหรอกนะครับ”
ฉู่โม่วยิ้มให้
จา
