ด้ที่จะรู้สึกถึงอารมณ์ซับซ้อนภายในใจ
เธอทำได้เพียงถอนหายใจอยู่ลึก ๆ แล้วพูดขึ้น “ฉู่… เอ่อ คุณนายฉู่คะ มีอะไรที่อยากได้เป็นพิเศษอยู่อย่างงั้นสินะคะ? ถ้ายังไง ลองเปรยออกมาดีไหมคะ เผื่อฉันจะช่วยแนะนำได้?”
…
ภายในห้องที่เงียบสงบ
ฉู่โม่ว บรรพบุรุษตระกูลหมัวและหมัวหย่งอันต่างนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกันและกัน พวกเขาดื่มชาและพูดคุยกันไปด้วย
ชายหนุ่มนึกถึงมนุษย์ถ้ำที่พบเจอก่อนหน้านี้ และคิดว่าบรรพบุรุษตระกูลหมัวน่าจะมีประสบการณ์มากที่สุดในกลุ่มนี้ เขาจึงถามออกไป “จริงสิ ผมมีเรื่องสงสัยนิดหน่อย ท่านบรรพบุรุษตระกูลหมัวพอจะเคยได้ยินชื่อของ ‘มนุษย์ถ้ำ’ บ้างไหมครับ?”
“มนุษย์ถ้ำงั้นหรือ?”
ผู้สูงอายุคนเดียวภายในกลุ่มขมวดคิ้วก่อนจะถามกลับด้วยความประหลาดใจ “ข้าไม่ทราบว่าคุณฉู่ไปได้ยินชื่อนี้มาจากไหนกันงั้นหรือ?”
คำถามของเขาฟังดูอยากรู้ ในขณะเดียวกันก็แฝงไปด้วยความหนักใจ
เห็นเช่นนั้น ฉู่โม่วจึงสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง
“ผมบังเอิญไปเจอในหนังสือโบราณ ๆ ที่อ่านมาก่อนหน้านี้น่ะครับ ก็เลยอยากรู้เกี่ยวกับสิ่งเหล่านี้นิดหน่อย… ท่านบรรพบุรุษตระกูลหมัวพอจะรู้อะไรเกี่ยวกับมนุษย์ถ้ำเหล่านี้ไหมครับ?”
ชายหนุ่มหาคำลวงมาพูดก่อนจะถามกลับไป
“จะเรียกว่ารู้ก็ไม่เชิง ที่ฉันจำชื่อนี้ได้เพราะพี่ชายของฉันที่รับหน้าที่เป็นผู้อาวุโสในกองกำลังของฐานจงไห่ เผอิญรับรู้ถึงความลับและการมีอยู่ของมนุษย์ถ้ำ เพราะงั้นเขาจึงบอกฉันเกี่ยวกับเ
