บทที่ 173 หินปฐมกาลระดับสูง และพฤกษาเพลิงดอกผลึก!
ได้ยินดังนั้น ฉู่โม่วก็หรี่ตาลง
ในเมื่ออาไต๋บอกว่าสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของอณูแห่งชีวิตที่ผันผวนอยู่ใกล้ ๆ นี้ แสดงว่าที่นี่ยังมีสมบัติอื่นซ่อนอยู่อีกแน่!
คิดได้ดังนั้น
โดยไม่ลังเล ฉู่โม่วก็วาดกระบี่แล้วเริ่มขุดลงไปเบื้องหน้าต่อทันที
หินที่อยู่ด้านหน้าเขานั้นมืดสนิท มันแข็งมาก… แข็งขนาดที่หากปรมาจารย์ยุทธ์บางคนมา คงต้องใช้แรงทั้งหมดที่มีในการทำลายมัน เผลอ ๆ อาจจะไม่แตกสลายด้วย ทว่าภายใต้การฟันของฉู่โม่ว หินก้อนนี้ไม่ใช่ปัญหาอะไรอยู่แล้ว
เขาสามารถตัดมันได้ไม่ต่างอะไรกับตัดเต้าหู้…
ไม่นานนัก
หลุมที่ถูกขุดเพิ่มก็กลายเป็นอุโมงค์ที่มีระยะทางยาวหลายกิโลเมตรไปแล้ว
และในตอนนั้นเอง ต่อให้อาไต๋ไม่ได้ย้ำเตือนอะไร ฉู่โม่วเองก็สามารถสัมผัสได้ถึงคลื่นอณูแห่งชีวิตที่แปรผันอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากตรงนี้แล้วเช่นกัน
ความเหนื่อยถูกสลายเป็นปลิดทิ้ง และแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นในการขุดโพรงอุโมงค์นี้ต่อไปแทน
ครืน!
ในที่สุด เมื่อปลายกระบี่ตวัดจากบนจรดล่างอีกครั้ง ยามที่หินตรงหน้าแตกออก เขาก็ได้ยินเหมือนอะไรบางอย่างถล่มลงมา
และแล้ว สิ่งที่อยู่เบื้องหน้าก็ทำให้ดวงตาของเขาเป็นประกาย
ราวกับว่ามันมีแสงส่องสะท้อนกลับมาจากด้านหน้านั้น
กลิ่นอายของอณูแห่งชีวิตที่รุนแรง ราวกับว่าด้านในมีสมบัติแห่งโลกและสวรรค์ถูกเก็บงำไว้อยู่จำนวนมาก …ยิ่งเดินตามกลิ่นอายนี้ลึกเข้าไปเท่าไหร่