็กเศษน้อยพวกนี้ มันจะเสียเวลานานโดยไม่คุ้มสักเท่าไหร่
เมื่อคิดได้ว่าหินปฐมกาลเพียงแค่นี้คงเพียงพอแล้ว ฉู่โม่วก็วางแผนจะกลับไป ขณะเดียวกันก็คอยมองไปรอบ ๆ อุโมงค์ไปเรื่อยเปื่อยด้วย
ตอนนั้นเอง
อาไต๋ที่ยืนอยู่บนไหล่ของฉู่โม่วก็พูดขึ้นมา “นายท่าน ขุดต่อไปอีกค่ะ”
“ฉันรู้สึกได้ถึงอณูแห่งชีวิตที่กำลังผันผวนอย่างรุนแรงอยู่ใกล้ ๆ นี้!”