กไม่นานตนเองจะไปถึงระดับนั้นได้ หรือมากยิ่งกว่านั้นด้วยซ้ำ!
…
เวลาเดินผ่านไปอย่างเงียบสงัด
ราชันย์ยุทธ์ทั้งสี่ต่อสู้กันตั้งแต่โลกไปยังสวรรค์และสวรรค์มายังโลก
ไม่ว่าพวกเขาจะผ่านไปที่ใด ห้วงอากาศก็ต้องพังทลาย โลกต้องสั่นสะท้าน สายลมและก้อนเมฆส่งเสียงหวีดหวิว สายฟ้าส่องสว่างวาบ แสงสว่างไสวนับไม่ถ้วน รัศมีอันน่าสะพรึงกลัวอย่างอัศจรรย์ พลังไร้ที่สิ้นสุดหลั่งไหลออกมา และทั่วทั้งพื้นที่ในระยะหลายกิโลเมตรก็ถูกทำลายจนราบเป็นหน้ากลอง
ก่อนจะรู้ตัวก็ผ่านไปหลายวันแล้ว
ณ ตอนนี้
สัตว์อสูรเทาเที่ยเริ่มแสดงความเหนื่อยล้าออกมาแล้ว
รัศมีของเหล่าราชันย์ยุทธ์ก็ยังคงแผ่ขยายออกไปอย่างแรงกล้า
วินาทีนี้
แม้แต่ฉู่โม่วเองก็มองเห็นได้
หากไม่มีอะไรผิดพลาด
เจ้าสำนักหมื่นอสูรก็ไม่อาจหนีไปไหนได้ทั้งนั้น!
‘แต่…’
‘พลังของชายคนนั้นน่าสะพรึงกลัวจริง ๆ !’
‘อันที่จริงระดับพลังของฉันต่ำกว่าราชันย์ยุทธ์ทั้งสามนิดหน่อย แต่ที่ยังอดทนมาได้ตั้งนานก็เพราะพละกำลัง ถ้าฉันได้กระบวนท่าการต่อสู้นั้นมานะ…’
แต่วิชากลืนกินของฉู่โม่วยังคงต้องใช้เวลาอีกครึ่งเดือนในการฟื้นฟูแหนะ!
และเมื่อมองดูสถานการณ์ในปัจจุบันแล้ว คาดการณ์ได้ว่าราชันย์ยุทธ์ทั้งสามคงเอาชนะเจ้าสำนักหมื่นอสูรได้ในไม่ช้า
บางที…
เมื่อคิดได้ดังนั้น ลมหายใจของฉู่โม่วก็หยุดชะงักในทันใด
และยังมีประกายในดวงตาของเขาอีกด้วย
…
อีกครึ่งเดือนผ่านไป
วิชากลืนกินของฉู่โม่วกลับมาใช้งานไ
