บทที่ 164 ด้วยร่างกายมนุษย์นี้เทียบได้กับเทพเจ้า!
เพื่อที่จะจุติเป็นร่างใหม่ จำเป็นที่จะต้องกลืนกินอัตลักษณ์แห่งอสูรอย่างต่อเนื่อง
ตัวอย่างเช่น ร่างธรรมของเขาคือเทาเที่ย เขาก็ต้องกินอัตลักษณ์แห่งอสูรของเทาเที่ย
ไม่ว่าเทาเที่ยจะเป็นสัตว์อสูรแบบไหนก็มีแนวโน้มว่ามันได้สูญพันธุ์ไปแล้ว หากยังอยู่รอดได้ก็ต้องเป็นสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งและทรงพลังยิ่ง
นั่นเป็นกระบวนการที่ยากจะออกจากวังวน
ทว่า…
โชคดีที่ผู้ก่อตั้งสำนักหมื่นอสูรเป็นยอดอัจฉริยะ เขาได้ค้นพบวิธีอื่นนั่นก็คือรวมพรสวรรค์โดยกำเนิดของมนุษย์จำนวนมหาศาลเข้ากับร่างธรรม และปล่อยให้ร่างธรรมได้หลอมรวม
พูดให้เข้าใจง่ายก็คือ มันเป็นการดึงเอาพรสวรรค์ของเผ่าพันธุ์มนุษย์ และเปลี่ยนให้เป็นพลังงานบริสุทธิ์ก่อนจะกลืนกินมันเข้าไป
นี่เป็นเหตุผลในการมีอยู่ของบ่อเลือดแห่งการจุติ!
ใช่แล้ว!
ที่ร่างกายพวกนั้นสลายไปก็เป็นแค่เพียงข้ออ้าง!
ไม่มีอะไรมากไปกว่าการให้จอมยุทธ์ในสำนักหมื่นอสูรสละร่างของตนและเปลี่ยนเป็นสัตว์อสูร โดยพรสวรรค์และร่างกายที่ถูกทิ้งไว้ในบ่อเลือดจะถูกชายในอาภรณ์แดงผู้นี้กลืนกินเพื่อเสริมพลังร่างธรรมให้ตนเองก็เท่านั้น…
ยิ่งสัตว์อสูรมีพลังมากเท่าไร พวกนั้นก็ยิ่งมีค่ามากเท่านั้น
เช่นเดียวกับร่างธรรมของเทาเที่ยที่เขาสร้างขึ้น แม้เงื่อนไขในการฝึกวิชาจะผ่อนคลายลงมากแล้ว แต่การพัฒนาซึ่งเกิดจากอัตลักษณ์ต้นกำเนิดแห่งร่างกายยังน้อยมาก เฉพาะผู้มีพ