ปลุกพลังที่แข็งแกร่งน่ะ มีเพียงสวรรค์ โลก และตัวข้าเท่านั้น!”
“ตราบใดที่สามารถพัฒนาตนเองให้ก้าวขึ้นไปสู่จุดสูงสุดของทุกสรรพสิ่งได้ ต่อให้ต้องสังเวยชีวิตอีกสักล้านชีวิต ข้าก็จะไม่ลังเล!”
สิ่งนี้ถือเป็นคติที่ฉูซงเชื่อมั่นมาตลอด
และกับสำนักหมื่นอสูรเอง เขาก็คิดไม่ต่างกัน
ในตอนนี้ สำนักแห่งนี้ไม่มีอะไรให้เขาได้นอกจากสมบัติและพลัง ดังนั้นเขาจะยอมปล่อยให้สิ่งนี้ยืมกำลังของเขาไปก่อน
สำหรับฉูซงแล้ว
เมื่อไหร่ที่พลังของเขาแข็งแกร่งจนเพียงพอ เขาจะเป็นฝ่ายทำลายสำนักหมื่นอสูรนี้เอง!
‘น่าเสียดาย…’
‘ที่ฉู่โม่วไม่ได้มาด้วย เห็นทีคงจะรวบหัวรวบหางในคราวเดียวไม่ได้!’
ขณะที่สติของเขากลับมายังปัจจุบัน ฉูซงก็แอบรู้สึกเสียดายขึ้นมาในใจเล็กน้อย
แต่เพียงไม่นาน เขาก็รู้สึกว่าปล่อยให้มันเป็นเช่นนี้ก็ไม่ได้แย่สักเท่าไหร่
นั่นเป็นเพราะฉู่โม่วน่ะ แข็งแกร่งเกินไป!
หากคนคนนี้และจ้าวยุทธ์คนอื่น ๆ ยังอยู่ร่วมกันละก็ มันจะกลายเป็นเรื่องยากที่จะจัดการ และจะกลายเป็นเรื่องที่ได้ไม่คุ้มเสียเอาด้วย!
เพื่อไม่ให้เกิดเรื่องเช่นนั้นขึ้น
ให้ทั้งสองกลุ่มนี้แยกกันดีแล้ว
อันดับแรก เขาจะจัดการฆ่ากู่ชางและจ้าวยุทธ์คนอื่น ๆ ก่อน จากนั้นค่อยรวบรวมกำลังไปกำจัดฉู่โม่วในภายหลัง
คิดเช่นนั้นแล้ว ที่มุมปากของฉูซงก็เกิดรอยยิ้มน่าสะอิดสะเอียนขึ้นมา
…
หลังจากที่เดินทางกันมาพักใหญ่ ๆ
ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงเทือกเขาขนาดมหึมา
“เรามาถึงกันแล้ว!”
“
