บทที่ 150 กลับไปที่ฐาน และความลับของสำนักหมื่นอสูร!
“พลังกายเต็มเปี่ยม พรสวรรค์ธาตุน้ำเต็มเปี่ยม และพรสวรรค์ธาตุแสงเต็มเปี่ยม!”
เมื่อเห็นพรสวรรค์และพลังกายของหลี่โย่วเวย ฉู่โม่วก็ตกตะลึงอย่างหนัก
ถึงเขาจะรู้ว่าพรสวรรค์ของทั้งสองต้องดีเยี่ยมอยู่แล้ว
แต่ไม่คิดว่าจะทรงพลังถึงขนาดนี้!
“พรสวรรค์และพลังกายที่แข็งแกร่งแบบนี้กับประสบการณ์ชีวิตแบบนี้… นี่มันลูกรักสวรรค์ชัด ๆ!”
ความคิดนี้พลันปรากฏขึ้นในหัวของฉู่โม่ว
“อาจารย์ครับ พรสวรรค์ของฉันเป็นยังไงบ้างเหรอ?”
เด็กสาวถามอย่างกระอักกระอ่วน
“เยี่ยมมาก เทียบกันแล้วก็ไม่แพ้เสวียนจีเลย”
ฉู่โม่วได้สติกลับคืนมาและกล่าวด้วยรอยยิ้ม
หลี่โย่วเวยถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ตอนนี้ดวงอาทิตย์ส่องแสงสว่างจ้า
ทั้งสามกินอาหารกัน แล้วฉู่โม่วก็พาสองพี่น้องเตรียมออกเดินทางกลับไปยังฐานจินหลิง
ตอนนี้ดวงอาทิตย์อยู่กลางท้องฟ้า
แสงอาทิตย์สาดส่องลงมา
เมื่อมองลงมาจากข้างบนก็จะเห็นดวงอาทิตย์ที่ค่อย ๆ ขยับทีละน้อยและกำจัดความมืดมิดออกไป
เช่นเดียวกันกับโชคชะตาของหลี่โย่วเวยและหลี่เสวียนจี
อนาคตของพวกเขากำลังสว่างสดใสขึ้น!
…
ตอนที่ฉู่โม่วจากไปนั้น
ตอนนี้เหนือฐานหว่านหลิง
ชายชราผู้หลบหนีมาบนท้องฟ้ามองดูซากปรักหักพังของฐานเบื้องล่าง และใบหน้าก็เผยความวิตกกังวลออกมาทันที
“พังหมดแล้ว!”
“เร็วเข้า ช้าเกินไปแล้ว!”
“สำนักหมื่นอสูรทำสำเร็จรึยังนะ?”
สีหน้าของเขามีความหงุดหงิดปนอยู่ด้วย