บทที่ 149 ยอมรับศิษย์จากตระกูลหลี่ และพรสวรรค์อันร้ายกาจ!
ข้างในถ้ำ
หลี่โย่วเวยตื่นขึ้นมาด้วยความมึนงง
เมื่อตื่นขึ้นเธอก็หันไปมองน้องชายเป็นอย่างแรก เมื่อเห็นว่าหลี่เสวียนจีไม่เป็นไรก็โล่งใจและกลับลงไปนอน
แต่ในไม่ช้าเธอก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย
‘หรือว่าฉันกับน้องชายจะถูกคนจากสำนักหมื่นอสูรจับตัวได้อยู่ดี?’
ใบหน้าของหลี่โย่วเวยซีดเผือดทันที เธอรู้สึกราวกับว่าเจอศัตรูตัวฉกาจและต้องปกป้องน้องชายให้ได้
แต่ตอนนั้นเอง
จมูกของเธอพลันขยับเมื่อได้กลิ่นหอมจาง ๆ มาจากด้านนอก
เธอจึงเดินออกไปด้วยความสงสัย
แล้วจึงเห็นว่าชายหนุ่มในชุดสีดำกำลังทำอาหารซึ่งส่งกลิ่นหอมหวนออกมา
ตอนนี้
ดวงอาทิตย์กำลังลอยสูงขึ้น ลำแสงอบอุ่นส่องผ่านช่องว่างระหว่างใบไม้ลงมา
เมื่อมันฉายลงมายังร่างของชายหนุ่มก็ดูราวกับชั้นสีทองประกาย
หลี่โย่วเวยตะลึงงัน
คนคนนี้…
เขาคือเทวดาที่เธอเห็นก่อนจะหมดสติไปนี่!
“เขาช่วยฉันไว้เหรอ?”
หลี่โย่วเวยเผลอพูดออกไป
ฉู่โม่วได้ยินเสียงนั้นและหันไปมอง แล้วเขาก็อดยิ้มไม่ได้ “เธอตื่นแล้ว ยังรู้สึกไม่สบายอยู่ไหม?”
“ฉันเห็นเธอเป็นลมอยู่บนภูเขาเลยช่วยเธอสองคนลงมาและเอายาให้กิน… คนข้างในนั่นน้องชายเธอเหรอ? เกิดอะไรขึ้นกับพวกเธอล่ะ? ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้?”
เมื่อได้ยินดังนั้น
หลี่โย่วเวยก็เงียบไปครู่หนึ่ง
แต่ในไม่ช้าเธอก็เงยหน้าขึ้นมองฉู่โม่วและกล่าว “ขอบคุณที่ช่วยฉันกับน้องชาย
