บหน้าของเขามืดหม่นและคำพูดเต็มไปด้วยเจตสังหารไร้ที่สิ้นสุด
ชื่อของเขาคือจูจั่ว เขาคือผู้อาวุโสแห่งสำนักหมื่นอสูร คราวนี้เขาพาอสูรรับใช้เหยี่ยวกระบี่เหินเวหามาที่ฐานหว่านหลิงด้วยเพื่อทำลายตระกูลหลี่
เพราะมันต้องการอาหาร เขาจึงปล่อยมันไปออกล่า
อย่างที่คิดเอาไว้
เพราะพื้นที่ฐานขนาดเล็กคงเป็นไปไม่ได้ที่จะมีสัตว์อสูรที่ทรงพลังอยู่ เขาจึงพามันมาได้อย่างสบายใจ
แต่ใครจะไปรู้…
เขาพลันรู้สึกว่าสายสัมพันธ์กับเหยี่ยวกระบี่เหินเวหาถูกตัดขาดสะบั้น
มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียวเท่านั้น อสูรรับใช้ของเขาตายแล้ว!
ตอนนี้
เขาไม่สนใจจะตามหาพี่น้องตระกูลหลี่อีกต่อไป และตรงไปยังทิศทางที่เหยี่ยวกระบี่เหินเวหาตายทันที
หลังจากผ่านไปสองชั่วโมง
เขาพบตำแหน่งที่เกิดการต่อสู้ขึ้น ในขณะเดียวกันก็เห็นศพที่ถูกผ่าครึ่งของเหยี่ยวกระบี่เหินเวหาด้วย
แค่เข้าไปใกล้ ๆ
เขาก็สัมผัสได้ถึงเจตจำนงแห่งกระบี่อันแข็งแกร่งที่แทรกซึมออกมา
“ถึงเหยี่ยวกระบี่เหินเวหาจะเป็นแค่สัตว์อสูรระดับ 6 ชั้นกลาง มันก็รวดเร็วมากและแม้แต่จ้าวยุทธ์ทั่วไปก็ยังฆ่ามันได้ยาก!”
“และตอนนี้… มันถูกฆ่า!”
“คนที่ฆ่าต้องเป็นมือกระบี่ที่ทรงพลังแน่!”
“แถว ๆ ฐานหว่านหลิงเล็ก ๆ นี่มีคนที่ทรงพลังขนาดนี้ด้วยเหรอ?!”
เขาแสดงสีหน้าประหลาดใจออกมา
แต่แล้ว
ความสงสัยก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย
แต่กลับเป็นความเยือกเย็นแทน
“ไม่ว่าแกจะเป็นใคร ถ้ากล้ามาฆ่าอสูรรับใช้ของฉัน และหาเรื
