บทที่ 145 ตัดไผ่กระบี่ดาราสวรรค์หมดป่า และเหนือกว่าขั้นสุดยอด!
“เฮ้อ…”
ไกลออกไป
ฉู่โม่วอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจอย่างโล่งอก
“อย่างที่คิดเลยแฮะ สัตว์อสูรระดับ 7 นี่มันน่ากลัวจริง ๆ ด้วย!”
สีหน้าของเขายังแสดงความตกใจอยู่
ในจังหวะที่จระเข้โลหิตคลั่งตนนั้นตื่นขึ้นมา ฉู่โม่วสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายพลังที่น่ากลัว สิ่งนั้นเสมือนเซนเซอร์ที่คอยตรวจหาต้นตอของสิ่งที่ทำให้มันตื่นไปด้วย
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับบรรยากาศที่บีบคั้นเช่นนี้ ฉู่โม่วรู้สึกได้ถึงหนังศีรษะด้านชาไปหมด แม้จะหายใจยังรู้สึกลำบากยิ่งนัก
โชคดี…
ที่พลังธาตุมืดระดับ 4 ของเขานั้นทรงพลังมาก ๆ
มันจึงทำให้สัตว์อสูรระดับ 7 ตนนี้ไม่สามารถตรวจจับเขาได้แต่อย่างใด
หลังจากที่เริ่มใจเย็นลงแล้ว ฉู่โม่วที่เห็นว่าจระเข้โลหิตคลั่งกลับไปยังที่ที่มันเคยอยู่และพักผ่อนดังเดิมแล้ว เขาก็ซ่อนตัวกลับไปในเงาอีกครั้งเพื่อที่จะลักลอบเข้าไปตัดไผ่กระบี่ดาราสวรรค์ใหม่
และในทันทีที่ทำเช่นนี้แล้ว
ฉู่โม่วก็หายตัวไปอีกครั้ง
เกือบจะเป็นเวลาเดียวกัน แผ่นดินไหวก็มาพร้อมกับเสียงคำรามเฉกเช่นครั้งก่อน
จระเข้โลหิตคลั่งที่น่ากลัวปรากฏตัวในแบบเดิมอย่างที่มันเคยทำก่อนหน้า!
มันมายังจุดที่ได้กลิ่นอณูแห่งชีวิตคละคลุ้งและคำรามไล่หาผู้บุกรุกอยู่พักใหญ่ ๆ
“กรรรร!!”
“กรรรร!”
“กรรร!!”
ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา
เหตุการณ์เช่นนี้ยังคงดำเนินวนซ้ำไปมาเช่นเดิมอยู่
เมื่อฉู่โม่วตัดไผ่กระบี่ดาราสวรรค์ลง
