บทที่ 143 ครอบครองเจตจำนงแห่งห้วงมิติ และทักษะวิชากระบี่ที่เปลี่ยนแปลงไป!
“หรือว่าสิ่งนี้จะเป็นสมบัติสวรรค์และโลกจริง ๆ แค่ฉันยังเข้าไม่ถึงมัน?”
จ้าวยุทธ์ซงหยวนเหลือบไปเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของฉู่โม่ว ภายในใจเขาเริ่มเกิดความร้อนใจขึ้นมา
เหมือนว่ากำลังถูกชายผู้นี้หลอกเอาเลย!
วินาทีนั้น เขาแทบจะระเบิดความโกรธที่โดนหลอกแล้วหันไปชิงเอาแท่นหินกลับมาจากมือของฉู่โม่วในทันที
แต่โชคดี
ที่ท้ายสุดเหตุผลบางประการในใจก็ข่มกายเขาเอาไว้ได้
เพราะแบบนี้ เขาจึงสามารถไล่ความคิดไม่ดีออกไปได้ก่อนที่เหตุการณ์เลวร้ายจะเกิดขึ้น
วิธีการเอาชนะฉู่โม่วนั่นก็อีกเรื่อง
ปัญหามันอยู่ที่ถ้าสิ่งนั้นกลับมาอยู่ในมือของเขาแล้ว เขาจะทำยังไงกับมันต่อ?
‘ใช่แล้ว…’
‘นี่คงเป็นสิ่งที่ชะตาฟ้าลิขิตมาแน่ ๆ!’
‘ทั้งที่มันเคยอยู่กับข้ามาตลอดยี่สิบปี แต่กลับไม่เคยแสดงความวิเศษอะไรออกมาเลย แล้วถ้าจะเป็นของวิเศษในมือคนอื่นจริง ๆ ฟ้าคงจะลิขิตให้ข้าได้เพียงมูลค่าจากการขายมันไปเท่านั้น!’
ตระหนักได้ดังนั้น
จ้าวยุทธ์ซงหยวนก็ส่ายหน้าแล้วถอนหายใจยาว
…
ชุมนุมจ้าวยุทธ์จัดยาวติดต่อกันถึงสามวัน แต่เพราะฉู่โม่วได้สิ่งของที่ตนเองต้องการแล้ว เพราะงั้นจึงไม่อยู่ที่นี่ต่อและกลับไปยังคฤหาสน์แทน
ภายในห้องที่เงียบสงบ
ฉู่โม่วหยิบเอาแผ่นหินสีดำออกมาจากมิติพกพาแล้ววางมันลงเบื้องหน้าเขา
ถึงแม้ว่าจะค่อนข้างมั่นใจมากว่าสิ่งนี้คือแผ่นศิลารู้แจ้งแน่ ๆ ทว่าเมื่อสั
