ศิลาก็เปล่งแสงสว่างออกมา
คลื่นสั่นสะเทือนกระจายวงกว้างเหมือนโยนหินลงไปในน้ำ
วินาทีถัดมา
กลิ่นอายลึกลับที่โลกใบนี้ซ่อนเอาไว้ก็พวยพุ่งราวกับวิญญาณร้ายที่ได้รับอิสรภาพ หมอกควันปริศนาเหล่านี้ห่อหุ้มร่างของฉู่โม่วเอาไว้
ในชั่วพริบตา
เบื้องหน้าของฉู่โม่วก็ให้ความรู้สึกเหมือนว่ามีดอกไม้กำลังเบ่งบานอยู่
และเมื่อฉู่โม่วรู้ตัวอีกที โลกที่เขาอยู่นั้นก็กลายเป็นโลกที่ไม่คุ้นเคยไปเสียแล้ว
ทั่วทั้งโลกว่างเปล่าและมีเพียงแสงดาวระยิบระยับเหมือนอยู่ในอากาศ!
มิติมากมายนับไม่ถ้วนปรากฏให้เขาเห็นในห้วงจิต
เมื่อมองไปสุดลูกหูลูกตา เขาสามารถพบรอยแยกมิติปรากฏขึ้นตลอดทาง และสิ่งนี้ทำให้ภายในโลกที่เขาอยู่เต็มไปด้วยคลื่นแปรผันนับไม่ถ้วนอีกด้วย
กลิ่นอายที่น่าหวาดกลัวแผ่กระจายไปทั่วทุกมุมของโลกใบนี้
ฟู่… ฟู่…
ฟู่… ฟู่…
น่าแปลกที่กลิ่นอายลึกลับภายในโลกแห่งห้วงมิตินี้กลับมีการสั่นสะเทือนคลายกับมันกำลังหายใจอยู่ แม้แต่ละมิติที่เห็นจะไม่ได้เชื่อมโยงต่อกัน แต่กลิ่นอายกลับมีจังหวะกระเพื่อมคลับคล้ายกันหมดเลย และมันทำให้ฉู่โม่วรู้สึกเหมือนโดนหายใจรดจากรอบทิศทางไปด้วย
เพียงไม่นาน
ภายหลังจากที่มองข้ามความรู้สึกนี้ได้ ฉู่โม่วก็ถูกกลืนหายไปกับคลื่นกระทบเหล่านี้ เขาพยายามอย่างหนักหน่วงเพื่อที่จะเข้าถึงอัตลักษณ์ที่แท้จริงของพลังแห่งห้วงมิติ
เวลาผ่านไปช้า ๆ
ความเข้าใจในพลังแห่งห้วงมิติของเขาก็ค่อย ๆ เพิ่มขึ้นอยู่ตลอด
สามวันให้ห
