งหนุ่มคนนี้จะสังหารบรรพชนตระกูลสวี่กับสวี่หล่างได้?
“นี่มันเหลือเชื่อมาก ๆ เลยนะ!”
“นายพลเมืองสามารถฆ่าจ้าวยุทธ์ได้จริง ๆ เหรอเนี่ย?”
“ความห่างพลังของนายพลเมืองกับจ้าวยุทธ์มันไม่ใช่น้อย ๆ เลยนะ มันไม่มีทางเทียบชั้นกันได้หรอก! ลำพังแค่สู้ก็ลำบากแล้ว นี่ถึงขนาดฆ่าเลยเหรอ!?”
“บรรพชนตระกูลสวี่น่ะ เป็นจ้าวยุทธ์มาร่วมสิบปีแล้วนะ! เขาน่าจะมีพลังเทียบเท่าจ้าวยุทธ์ระดับกลางแล้วด้วย…ทะ… ทำไมคนคนนั้นถึงโดนฆ่าได้กัน!”
“เป็นไปไม่ได้! ไม่มีทาง!”
“ขนาดเป็นแค่นายพลเมืองยังเด็ดหัวจ้าวยุทธ์ได้ อนาคตของเขาคนนี้จะเป็นคนที่น่ากลัวได้ขนาดไหนน่ะ!”
เสียงพูดคุยกันดังโหมขึ้นมา
จ้าวยุทธ์มากมายหันมองฉู่โม่วด้วยแววตาที่ตกอกตกใจ พิจารณา ไม่เชื่อและเหลือเชื่อผสมปนเปไปหมด
แต่ไม่ว่าอย่างไร…
สิ่งที่พวกเขามีเหมือนกันก็คือ ความกลัวที่ผุดขึ้นมาหลังรู้เรื่องดังกล่าว
เป็นเพียงนายพลเมืองแต่กำจัดจ้าวยุทธ์ได้ถึงสองคน โดยเฉพาะหนึ่งในสองคนนั้นเป็นถึงบรรพบุรุษตระกูลสวี่ที่อยู่ในขั้นจ้าวยุทธ์มาร่วมสิบปีแล้วด้วย เช่นนี้แล้วจะไม่ให้หวาดกลัวได้อย่างไร?
ถ้าเกิดว่าคนคนนี้เลื่อนขึ้นเป็นจ้าวยุทธ์ได้ พลังของเขาจะน่ากลัวขนาดไหนกันเชียว!
…
เมื่อตระหนักได้ถึงสายตาที่จ้องมองมา ฉู่โม่วก็ไม่ได้รู้สึกหวาดหวั่นหรือไม่สบายตัวแต่อย่างใด
หากเป็นเมื่อครั้งที่ยังอ่อนแอกว่านี้ เขาคงหวาดกลัวหากมีใครมาพูดถึงความแข็งแกร่งของตนให้คนอื่นฟังเช่นนี้
ทว่าเ
