บทที่ 138 ราชันย์สวรรค์ต้าเหยี่ยน และกระบวนท่าลับแสงสวรรค์ต้าเหยี่ยน!
ที่แห่งนี้มีขนาดไม่ใหญ่มาก
มันมีเพียงต้นไม้ต้นเดียวที่ยืนต้นคดงอดูตระหง่านตาทว่าไร้ซึ่งก้านใบ
ใกล้กันนั้นมีโต๊ะหินกับม้านั่งสามตัวถูกจัดวางไว้
แรกพบไม่มีสิ่งใดให้น่าสะดุดตา
ฉู่โม่วกวาดตากลับไปมองยังคฤหาสน์หลังหนึ่งที่อยู่ถัดจากต้นไม้ไปแทน เขาเดินตรงไปยังที่แห่งนั้น
ภายในเองก็ไม่มีสิ่งใดที่ดูแล้วสะดุดตาเป็นพิเศษจะมีก็แต่บริเวณกลางคฤหาสน์ ฟูกที่ถูกวางไว้นั้นมีโครงกระดูกถูกจัดไว้ในท่านั่งขัดสมาธิ
ไม่รู้ว่าโครงกระดูกนี้มาอยู่ที่นี่นานขนาดไหนแล้ว
กระดูกทุกชิ้นเป็นสีทอง ยามโดนแสงตกกระทบ มันเปล่งประกายอร่ามออกมาเล็กน้อย ขณะเดียวกันก็ปลดปล่อยแรงกดดันจาง ๆ ออกมาด้วย
“กระดูกทองคำงั้นเหรอ… ไหนจะกลิ่นอายพลังที่ยังหลงเหลือนี่อีก… คนคนนี้เผลอ ๆ น่าจะแข็งแกร่งกว่าผู้พิทักษ์แห่งสำนักกระบี่สวรรค์ที่เจอเมื่อเขตแดนลับเมฆาครามอีกมั้ง”
‘ฉันเอง… ก็อยากจะขึ้นไปถึงขั้นราชันย์ยุทธ์ก่อนที่จะตายเหมือนกัน!’
เขาคิดกับตนเอง
จากนั้นก็กวาดตามองไปรอบ ๆ บ้านอีกครั้งอย่างละเอียดถี่ถ้วน
ไม่นานนักก็พบเข้ากับหม้อหยกสามขาที่ตั้งอยู่บนโต๊ะข้าง ๆ กระดูกทองคำนั้น
มันมีสามขาสองหูสูงประมาณหนึ่งไม้บรรทัด รูปทรงเหมือนหม้อจุดกำยานที่ทั่วทั้งใบถูกสร้างขึ้นจากหยกใส แลดูมีน้ำหนักและความสวยงามยากที่จะหาชมได้ง่าย ๆ
สิ่งนี้โดดเด่นแม้เพียงมองผ่าน
ฉู่โม่วเดินตรงไปยัง