บทที่ 137 การสั่งสมร้อยปีของตระกูลสวี่ และลานปิดผนึก
“ด้วยพลังแห่งห้วงมิติที่มี น่าจะเปิดทางออกไว้ได้ประมาณหนึ่งวัน… และน่าจะเพียงพอสำหรับการสำรวจ!”
คิดได้เช่นนั้น ฉู่โม่วก็สาวเท้าเข้าไป
มันให้ความรู้สึกเหมือนแผ่นฟิล์มบาง ๆ ที่มืดมิด เมื่อมองผ่านความมืดไปก็เห็นได้ว่าร่างกายเคลื่อนสู่อีกโลกหนึ่งแล้ว
ชายหนุ่มมองไปรอบ ๆ
อาคารขนาดใหญ่กระจายอยู่โดยรอบ ขื่อคานล้วนแกะสละเป็นลวดลายตระการตา ดูหรูหราไม่น้อย
บนพื้นดินปรากฏหญ้าวิญญาณและผลวิญญาณถูกปลูกไว้ทั่วบริเวณ พวกมันต่างแข่งกันชูช่อออกผลในฤดูกาลนี้
ไกลออกไปมองเห็นภูเขาเล็ก ๆ ตระหง่านอยู่
ลำธารสายน้อยไหลจากยอดเขา มันใสบริสุทธิ์ราวมีเพียงน้ำอยู่ในร่องธารนั้น
‘เป็นเขตแดนลับที่เปี่ยมด้วยพลังชีวิตเหมือนกันนะ!’
ฉู่โม่วพูดกับตัวเอง
เขตแดนลับนี้ไม่ได้ใหญ่นัก เมื่อเดินสำรวจไปรอบ ๆ ก็พบว่ามีขนาดเพียงร้อนหกสิบกิโลเมตรเท่านั้น ถือเป็นสถานแห่งการดำรงอยู่ที่ค่อนข้างเล็กอย่างมาก
ทว่าพลังชีวิตกลับแข็งแกร่ง
แม้แต่คนธรรมดาที่ไม่เคยฝึกฝนวิทยายุทธก็สามารถใช้ชีวิตอยู่ได้โดยไม่ป่วยไข้ และมีอายุร่วมร้อยปีได้อย่างสงบสุขในสถานที่แห่งนี้
นี่คงเป็นเหตุผลที่ตระกูลสวี่เป็นที่นี้ไว้เป็นความลับ
“ได้เวลากอบโกยแล้ว!”
แววตาฉู่โม่วเป็นประกายขณะที่พูด
เขาจำได้ว่าสมบัติส่วนใหญ่ของตระกูลสวี่อยู่ในเขตแดนลับนี้
นับแต่ที่ย่างก้าวเข้ามา เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายและประกายระยิบระยับขอ
