พบุรุษของฉันไปกับนายด้วยไหม?”
เมื่อฟังคำตอบรับของฉู่โม่ว หมัวซานซานก็พูดถามด้วยความกังวล
“ไม่เป็นไร ภารกิจนี้ฉันทำคนเดียวได้ สบาย ๆ!”
ฉู่โม่วโบกมือไปมาแล้วพูดอย่างมั่นใจ
แน่นอนว่าเขาไม่อาจจะให้บรรพบุรุษของตระกูลหมัวตามเขาไปด้วยอย่างเด็ดขาด ไม่งั้นแล้วมันคงจะเป็นเรื่องยากสำหรับเขาหากจะใช้ระบบกลืนกินกับเป้าหมาย
“ถ้างั้น… นายต้องระวังตัวดี ๆ นะ!”
หมัวซานซานกล่าวเตือน
“ไม่ต้องห่วง อีกแป๊บเดียวฉันก็กลับมาแล้ว”
หลังจากที่รับภารกิจแล้ว ฉู่โม่วก็ออกจากสาขาใหญ่ของหอการค้าหยกแก้วเพื่อกลับบ้านไปบอกเรื่องนี้กับเฉินซีเวย จากนั้นเขาก็ออกจากฐานไป
…
ฟิ้ว!
เสี่ยวจินกระพือปีกสีทองอร่ามเพื่อพาตนเองพุ่งเข้าไปในหมู่เมฆ
ร่างขนาดใหญ่นี้บินฝ่ามวลเมฆมาตลอดทาง เพียงไม่นานมันก็พาฉู่โม่วมายังพื้นที่รกร้างขนาดเล็กที่ด้านนอกฐานจินหลิงเป็นที่เรียบร้อย
ถึงแม้ว่าตามที่บันทึกไว้ ที่นี่ถือเป็นพื้นที่รกร้างขนาดเล็ก แต่นั่นก็แค่วัดจากเกณฑ์
อันที่จริง สิ่งที่ถูกเรียกว่าพื้นที่รกร้างขนาดเล็ก มันก็มีอาณาเขตร่วม ๆ พันกิโลเมตรเลย ยิ่งช่วงก่อนที่โลกจะเปลี่ยนแปลง ที่นี่ถือเป็นทะเลทรายที่มีขนาดใหญ่มาก ๆ โดยปราศจากผู้อยู่อาศัย
ดังนั้น แม้โลกจะเปลี่ยนไปแล้ว ทว่ามันยังคงสภาพความเป็นทะเลทรายเอาไว้ พืชไม้สีเขียวกลับกลายเป็นสิ่งที่หาได้ยากในพื้นที่แห่งนี้แทน
สัตว์อสูรที่มีถิ่นอาศัยอยู่ในทะเลทรายนั้นสามารถพบเห็นได้ทั่วไป อย่างเช่น ง
