ี้ฉู่โม่วด้วยความยากลำบาก เขาพยายามพูดต่อ
ทว่าเพียงแค่อ้าปาก เลือดมากมายก็หลั่งไหลออกมาเสียแล้ว แขนของเขาสั่นเทา และในที่สุดมันก็ตกลงไปข้างลำตัวด้วยความอ่อนแรง
ลมหายใจของคนผู้นี้ติด ๆ ขัด ๆ จนกระทั่งร่างของจ้าวยุทธ์ชราก็ไร้ซึ่งพลังให้ลอยอยู่บนอากาศต่อ เขาดิ่งลงไปกับพื้นอย่างช่วยอะไรไม่ได้เลย
ดวงตาที่ผ่านโลกมามากเหลือบมองกลับไปยังท้องฟ้าที่สดใส และดวงอาทิตย์ที่ส่องลงมา
ฟากฟ้ากว้างใหญ่ มวลเมฆสีขาวสะอาดตา
สายลมเบาบางและแสงอาทิตย์อันอบอุ่น
นี่ช่างเป็นภาพทิวทัศน์ที่งดงามเสียจริง ๆ ทั้งที่เขามักจะใช้เดินเหินผ่านท้องฟ้าไปไหนมาไหนอยู่ตลอด แต่ในเวลานี้ภายใต้สายตาของบรรพบุรุษตระกูลสวี่ที่ชินชากับวิวฟากฟ้ากลับรู้สึกว่ามันช่างไม่คุ้นเคยเอาเสียเลย
ข้าไม่ได้… มองท้องฟ้าเช่นนี้มานานเพียงใดแล้ว?
เลือดสีแดงยังคงไหลออกจากปากของเขาอย่างต่อเนื่อง
เวลานี้เป็นช่วงฤดูร้อนของฐานจินหลิง ใช่แล้ว! เขาสัมผัสได้ถึงสายลมที่อบอุ่น ทว่าทั่วทั้งร่างกายกลับรู้สึกเย็นยะเยือก ความรู้สึกที่เหมือนกับเมื่อยังเด็ก ยังคงไร้ซึ่งวรยุทธ์แล้วพลาดพลั้งตกลงไปในแม่น้ำขณะวิ่งเล่นยามฤดูหนาว มันช่างหนาวเหน็บจริง ๆ…
ไม่มีการห้ามเลือดใด ๆ ทั้งสิ้น
มันยังคงไหลออกพร้อม ๆ กับพลังชีวิตที่หมดลงไปอย่างรวดเร็ว
ภาพจำในอดีตต่างหวนย้อนกลับมา
ความหยิ่งทระนง ความหวัง การโดนหักหลัง… ประสบการณ์ชีวิตมากมาย
แต่แล้วภาพทุกอย่างก็เบลอหายไป เขาเริ่มจะมอ
