บทที่ 128 ความสิ้นหวังของบรรพบุรุษตระกูลสวี่
สายฟ้าที่รุนแรงและไร้แบบแผนนี้กระจายไปทั่ว ขนาดของมันแต่ละเส้นนั้นหนาพอ ๆ กับแขนหนึ่งข้าง ซึ่งมีพลังทำลายมหาศาล อีกทั้งสิ่งเหล่านี้กระจายตัวไปทั่วพื้นที่กินระยะร่วมหลายร้อยเมตร!
ตอนนั้น
ร่างกายของฉู่โม่วถูกปกคลุมไปด้วยกระแสไฟฟ้าเช่นนี้นับไม่ถ้วน ไม่เว้นแม้แต่แววตาและปลายผมยังมีกระแสไฟฟ้าไหลผ่านให้เห็น
ฉู่โม่วในตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับเทพเจ้าสายฟ้าที่กำลังลงโทษมนุษย์ด้วยอสนีบาต!
“ตายซะ”
เขายกฝ่ามือขึ้นสัมผัสอากาศ ก่อนที่สายฟ้าขนาดพอดีมือจะวิ่งผ่านเข้ามาเพื่อให้เขาคว้าจับมันเอาไว้ เสมือนหอกที่เปล่งแสงสว่างตลอดเวลา
เปรี้ยง!
เสียงของสายฟ้าฟาดก้องกังวาน
หอกอัสนีถูกปาออกไป
ผู้ปลุกพลังแห่งตระกูลสวี่ที่หลบไม่ทันจึงโดนหอกสายฟ้านั้นปักเข้ากลางลำตัวจนสั่นสะท้าน เขาเจ็บปวดราวกับโดนฟ้าผ่าจริง ๆ และเพียงไม่นาน ร่างนั้นก็ระเบิดกลายเป็นละอองเลือดไป
เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!
เสียงของสายฟ้าฟาดดังอย่างต่อเนื่อง เช่นเดียวกับการที่หอกสายฟ้าถูกจับปาอย่างต่อเนื่องด้วย
เพียงชั่วพริบตา เหล่าผู้ปลุกพลังที่เคยห้อมล้อมฉู่โม่วไว้ก็หายไปกว่าครึ่งหนึ่งแล้ว ด้วยหอกสายฟ้าเหล่านี้ หากผู้โดนไม่สลายกลายเป็นผงไปเลย เขาก็บาดเจ็บหนักจนไม่สามารถกลับมาสู้ได้อีก
เหล่าตระกูลสวี่ที่ยังเหลืออยู่ไม่สามารถเข้าไปถึงตัวฉู่โม่วได้เลย เพราะเพียงแค่ก้าวเข้าไป เขาจะตกเป็นเป้าการโจมตีของฉู่โม่
