ังของมันก็ใช่ว่าจะหมดไปในทีเดียว
เศษส่วนของพลังที่เหลือถูกทิ้งลงบนพื้นดินจนเกิดเป็นหลุมลึกกว้างหลายร้อยเมตร!
เมื่อเห็นพลังที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ สีหน้าทุกคนเปลี่ยนไป
โดยเฉพาะสวี่เจินกับคนอื่น ๆ ที่รอดตายจากการโจมตี พวกเขาดูจะหวาดผวาเสียยิ่งกว่าตอนที่สวี่เหมินใช้ยาอสูรสวรรค์เสียอีก ทั้งที่มันควรจะเป็นความหวังแท้ ๆ แต่ทุกอย่างกลับกลายเป็นความน่าหดหู่ในชั่วพริบตา
พลังของสวี่เหมินตอนที่ใช้ยาอสูรสวรรค์เทียบเท่าได้กับจ้าวยุทธ์จริง ๆ แต่ทำไม… ทำไมถึงไม่อาจรับมือฉู่โม่วได้บ้างเลย!?
นี่ตระกูลสวี่จะต้องถูกทำลายลงในวันนี้จริง ๆ งั้นเหรอ!?
ทุกคนในตระกูลสวี่ตอนนี้กำลังมองหน้ากันและกันด้วยความสิ้นหวัง
“หนีเร็ว!”
“จะให้ตระกูลสวี่จบลงตรงนี้ไม่ได้! อย่างน้อย ๆ ก็ต้องมีใครรอดไปสักคน เพื่อสืบทอดตระกูลต่อไป!”
สวี่เจินตะโกน
จากนั้นเขาก็เป็นคนแรกที่หันหน้าออกแล้ววิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว
“อยากจะหนีเหรอ?”
“วันนี้จะไม่มีหมาตัวไหนในตระกูลสวี่หนีไปรอดไปได้!”
ฉู่โม่วตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด
เขามองไปยังร่างที่ชิงวิ่งหนีไปก่อน จากนั้นก็ใช้กระบี่ของตนสร้างคลื่นกระบี่พุ่งเข้าใส่ร่างนั้นจนตัวขาดเป็นสองท่อน
เหล่าคนจากตระกูลสวี่เริ่มล้มตายไปทีละคน ๆ ด้วยคมกระบี่ของฉู่โม่ว
“ท่านผู้อาวุโส ช่วยด้วย!”
“ฉันยังไม่อยากตาย!”
“ได้โปรด เมตตาฉันเถอะ อย่าฆ่าฉันเลย!”
“อ้ากกกก!”
เสียงร้องที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวระคนสิ้นหวังดังระงมไปท
