แต่ไม่ว่าจะกักเก็บยังไง ฉู่โม่วก็ไม่เคยได้ยินเรื่องสมบัติที่สามารถหลอกสัมผัสห้วงมิติได้มาก่อน
“คราวนี้เจอสมบัติของจริงเข้าแล้ว!”
ถึงฉู่โม่วจะยังไม่รู้ว่าสมบัติชิ้นนี้ส่งผลอย่างไร
เขาก็มั่นใจว่ามันต้องเป็นสมบัติล้ำค่าอย่างแน่นอน!
เขาเก็บมันเข้าไปในถึงเก็บของอย่างระมัดระวังและตั้งใจจะตรวจสอบมันในภายหลัง
หลังจากที่เสร็จสิ้น ฉู่โม่วก็มองไปรอบ ๆ และพบว่าไม่มีอะไรน่าสนใจอีกแล้ว ก่อนจะกลับหลังหันและเดินจากไป
‘พลังแห่งห้วงมิติพัฒนาขึ้นไปอีกขั้นแล้ว!’
‘พลังเท่ากับพลัง 1,200 ช้างสารแล้วด้วย!’
‘งั้นต่อไป…’
‘ต้องกลับไปบ่มเพาะอย่างหนักแล้ว!’
‘ต้องเข้าสู่ขั้นนายพลเมืองให้ได้ ก่อนหมดเวลาในเขตแดนลับ!’
…
ท่ามกลางยามค่ำคืน
ดวงดาวส่องประกาย พระจันทร์สว่างไสวลอยอยู่บนท้องฟ้าและเสียงสัตว์อสูรคำรามดังออกมาจากในป่าหนาทึบ สายลมพัดโชยผ่านใบไม้ทำให้เกิดเสียงกรอบแกรบ
ข้างในป่าลึก
มีต้นไม้ที่ขนาดใหญ่อย่างถึงที่สุด ทั้งลำต้นมีเถาวัลย์สีม่วงซึ่งยาวกว่าหลายร้อยเมตรพันอยู่โดยรอบ
ใต้ต้นไม้
ฉู่โม่วใช้กระบี่สายลมใบไม้ร่วงและค่อย ๆ ตัดเถาวัลย์ออก ทันใดนั้น ของเหลวสีทองที่มีพลังบริสุทธิ์พลันไหลออกมาจากรอยตัด
มันคือธารพลังวิญญาณของเถาวัลย์หมอกสีม่วงซึ่งเต็มไปด้วยพลังงานบริสุทธิ์และสามารถเร่งการฝึกฝนของผู้ปลุกพลังได้
ฉู่โม่วทามันไปทั่วทั้งร่างกายแล้วจึงหยิบเลือดสัตว์อสูรพังพอนมายาออกมา
“อึก!”
เขาจิบมันเข้าไป
พลังงานอัน
