ากจะเอาตัวรอดจากโลกที่เต็มไปด้วยอันตรายนี้ให้ได้
ภายหลังจากที่ได้รับทักษะต่าง ๆ มามากมาย ฉู่โม่วอยากจะฝึกฝนให้หนักยิ่งขึ้น เพื่อที่จะได้ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของวรยุทธ์ และมีความสามารถเพียงพอที่จะจัดการกับโชคชะตาของตนเอง!
แต่…
แล้วถ้าวันนั้นมาถึงแล้วล่ะ?
คิดได้เช่นนั้น ภาพมากมายก็ปรากฏขึ้นในแววตาของเขา ก่อนที่มันจะค่อย ๆ แตกไปทีละภาพ ๆ
เขาเห็นภาพเมื่อชีวิตก่อนของตนเอง ช่วงชีวิตที่ต้องดิ้นรนเพื่อหาทางเอาชีวิตรอดขนาดที่ต้องแย่งอาหารสุนัขกิน
เห็นภาพตัวเองสู้กับโชคชะตาที่ย่ำแย่ และรวมความกล้าแล้วสู้กับซอมบี้ทั้งหลาย
นอกจากนี้ยังเห็นภาพของตัวเองที่ต้องสู้กับผู้รอดชีวิตคนอื่นอีกเพื่อแย่งเอาทรัพยากรมา
ยิ่งไปกว่านั้น…
ฉู่โม่วเห็นภาพของตนเองที่ถูกฝูงซอมบี้รุมทึ้งก่อนจะกัดกินและปล่อยให้เขาตายลงท่ามกลางความสิ้นหวัง
…
หมัดของเขากำแน่นโดยไม่รู้สึกตัว
แต่ร่างของเขาก็ยังคงยืนหยัด
ความรู้สึกและบรรยากาศเหมือนกับตอนที่เขาเพิ่งจะปราบซอมบี้ตัวแรกไปได้ไม่มีผิด
“ฉันต้องการ…”
ขณะที่พูด ‘ฉันต้องการ’ ออกไป เสียงของฉู่โม่วก็ยังคงแผ่วเบา
ทว่าเมื่อทุกอย่างถูกไตร่ตรองอย่างดิบดีแล้ว น้ำเสียงที่เปล่งออกมาก็เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจและกึกก้อง…
“ฉันอยากจะยืนอยู่ ณ จุดสูงสุดของทุกสรรพสิ่งและก้าวข้ามสิ่งต่าง ๆ ไปให้ได้!”
“อยากให้ทุกคนจดจำชื่อของฉัน!”
“อยากจะให้โลกรู้ว่าฉันอยู่ตรงนี้!”
สิ้นเสียง…
ความลังเลใจก็ถูกขจัดไปจนหมด
