ามกันเถอะ!”
เมื่อเขาเตือน หมัวซานซานก็รวบรวมสติและกดความตกตะลึงไว้ในใจ แล้วจึงเดินไปหาดอกไม้มังกรคำราม
ถ้าไม่มีการโจมตีจากสัตว์อสูรแล้ว เธอก็เข้าไปหยิบมันได้อย่างปลอดภัย
เธอหยิบกล่องหยกออกมาจากถุงเก็บของพร้อมกับอุปกรณ์บางอย่างเพื่อค่อย ๆ เก็บดอกไม้มังกรคำรามขึ้นมาและเก็บไว้ในกลอ่องหยกนั้น
หลังจากที่เสร็จสิ้น เธอก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
“ได้ดอกมังกรคำรามมาแล้ว ภารกิจของฉันสำเร็จแล้ว!”
“พอกลับไปที่ฐาน ฉันจะทำให้พ่อมีโอกาสเข้าสู่ขั้นผู้ปกครองทั่วสารทิศได้!”
หมัวซานซานกล่าวขณะที่ตบถุงเก็บของอย่างมีความสุข
ฉู่โม่วเองก็มีความสุขเช่นกัน
หลังจากที่ภารกิจหลักสำเร็จลุล่วงแล้ว เขาก็สามารถสำรวจทรัพยากรที่มีอยู่ในเขตแดนลับได้ จะต้องมีสมบัติแห่งสวรรค์และโลกอยู่มหาศาลแน่ ๆ
ทั้งสองเดินกลับไปทางเดิม
ในไม่ช้าก็มาถึงพื้นดิน
ตอนนั้นเอง หมัวซานซานถามขึ้นมา “ฉู่โม่ว ฉันจะไม่ไปสำรวจหาสมบัติต่อนะ”
“ดอกมังกรคำรามสำคัญเกินไป ถ้าฉันเสียมันไป พ่อของฉันก็จะเข้าสู่ขั้นผู้ปกครองทั่วสารทิศไม่ได้ ฉันต้องไปที่หอคอยวิทยายุทธเพื่อทดสอบแล้วก็เข้าไปในเขตแดนลับ แล้วนายเอายังไงล่ะ?”
เมื่อได้ยินดังนั้น ฉู่โม่วก็หันไปมองหมัวซานซาน
แน่นอนว่าสิ่งที่เธอจะทำคือเส้นทางที่ปลอดภัย
การเข้าไปในเขตแดนลับนั้นไม่ง่ายเลย เธอเสียโอกาสไปมากมายในเขตแดนลับนี้
และแน่นอนว่านี่คือสิ่งที่หมัวซานซานเลือกและเขาไม่มีสิทธิ์ออกเสียงใด ๆ
เมื่อได้ยิน
