หยดฝนและแหล่งน้ำที่อยู่บนพื้นดินก็ถูกยกตัวให้ลอยกลับขึ้นมาราวกับโดนคลื่นสั่นสะเทือนอะไรบางอย่างจากพื้นดินส่งมันขึ้นมาเช่นนี้
หยดน้ำเหล่านั้นกำลังบดบังทัศนียภาพของผู้คนรอบ ๆ
ในขณะที่สายตาของพวกเขากำลังเสียจุดนำสายตานั้นเอง
มันเป็นจังหวะเดียวกับที่แสงกระบี่สาดส่องลงมาเสมือนแสงแดดที่กระทบเหล็ก แล้วกระจายออกมาเป็นรัศมีผ่าฟ้าเปิดสวรรค์ด้วยพลังที่แรงกล้า!
คลื่นกระบี่ที่กลืนกินอณูแห่งชีวิตมากมายจนเปล่งแสงสว่างราวกับดาวฤกษ์โดดเด่น จนแสงอาทิตย์ก็มิอาจเทียบเท่า มันเหมือนทั่วทั้งโลกกำลังมืดลงไปชั่วขณะ มีเพียงคมกระบี่นี้เท่านั้นที่กำลังเปล่งแสง!
เมฆดำบนฟากฟ้าเริ่มจะกระจายหายไป
เช่นเดียวกับฝนและลมที่ถูกปัดเป่าไปด้วย
เบื้องล่างของคลื่นกระบี่ที่ส่องประกายอวดฤทธานี้ คือร่างของวานรเผือกอัคนี ที่ซึ่งในตอนนี้มันกำลังตกตะลึงเสียจนควบคุมสีหน้าไว้ไม่ได้ เจ้าลิงยักษ์อุทานลั่น
“นี่มัน… เป็นไปไม่ได้!”
เสียงตะโกนนี้ดูเหมือนจะดังสู้กับเสียงของคมกระบี่ที่กำลังก้องกังวานไปทั่วฟ้า
ทุกคนในเมือง พวกเขาต่างได้ยินเสียงตะโกนที่เต็มไปด้วยความวิตก ความกลัวและความตะลึง ตลอดจนความรู้สึกขัดขืนนี้อย่างแน่นอน!
เจ้าสัตว์ยักษ์ตนนี้กำลังหวาดกลัวจริง ๆ งั้นเหรอ?
แล้วมัน… กำลังกลัวอะไรกันล่ะ?
ทั้งที่มันเป็นถึงสัตว์อสูรที่ห้าวหาญและเก่งกาจแท้ ๆ
หรือว่า… สิ่งที่มันกลัวคือกระบวนท่ากระบี่ที่ฉู่โม่วกำลังจะใช้?
ความคิดนี้เกิดขึ้นภาย
