าดเจ็บได้จริง ๆ ด้วย!”
“นั่นน่ะสัตว์อสูรระดับ 5 เลยนะ! พลังของมันเทียบเท่ากับนายพลเมืองซี่เฟิงเลยมั้ง!”
เสิ่นจิ้นและเหล่าปรมาจารย์ยุทธ์คนอื่น ๆ ตกตะลึงแบบสุด ๆ ดวงตาของพวกเขาเบิกโพลง มันเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
รอยแผลกว้างบนลำคอของสัตว์อสูรระดับ 5 นี้ ทำเอาทั้งอสูรตนอื่นและมนุษยชาติพากันตกใจกลัว
ร่างของลิงยักษ์นั้น แม้ว่าจะได้รับบาดเจ็บสาหัสแต่มันก็ยังไม่ยอมแพ้!
ทว่า… เท่านี้ก็เพียงพอที่จะทำให้วานรเผือกอัคนีหวาดกลัวและตระหนักได้ถึงความตายที่กำลังเข้ามาใกล้แล้ว!
“ไอ้เจ้ามนุษย์! ไอ้เจ้ามนุษย์! บัดซบ!”
มันกรีดร้องและดุร้ายขึ้นในทันที
ภายในถ้อยคำเหล่านั้น นอกเหนือจากความโกรธ สิ่งหนึ่งที่ชัดเจนไม่แพ้กันเลยก็คือ… ความกลัว!
ตอนนั้นเอง
เพลิงที่ร้อนระอุลุกท่วมร่างของมัน เพลิงเหล่านั้นพุ่งกระจายออกมาเหมือนฝนดาวตกที่พุ่งลงมาจากฟากฟ้า ฝนดาวตกที่มีขนาดมหึมาหมายจะทำลายทุกสิ่งอย่างให้ราบเป็นหน้ากลอง
ใครก็ตามที่สัมผัสถูกมันก็จะถูกแผดเผาเป็นเถ้าถ่านได้ไม่ยาก!
แต่ถึงอย่างนั้น ฉู่โม่วยังคงไม่หนี
เขากระชับกระบี่ในมือให้แน่นแล้วพุ่งตรงเข้าไปที่คอของวานรเผือกอัคนีโดยตรง
“ไอ้หนอนแมลง!”
คลื่นกระบี่สามารถตัดคอของสัตว์อสูรที่น่ากลัวตนนี้ลงได้ในที่สุด เส้นชีวิตต่าง ๆ ของมันถูกสะบั้นจนไม่อาจขยับได้อีกต่อไป
เพราะงั้นแล้วเสียงร้องคำรามของมันจึงถูกหยุดลงไปทันที
ฝนดาวตกที่เตรียมจะเข้าปะทะกับสรรพสิ่งบนพื้นโลกก็พลอยส
