ดแผลบริเวณจุดปะทะไม่ถึงหนึ่งเมตรด้วยซ้ำ!
แถมยังไม่ลึกมากอีก มีเพียงเลือดซึมออกมาเล็กน้อยเสมือนโดนมีดบาด และเพียงไม่นาน ปากแผลนั้นก็ปิดสนิทไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน
“ไอ้เจ้ามดปลวก เจ้าทำให้ข้ารู้สึกโมโหขึ้นมาจริง ๆ ซะแล้วนะ!”
วานรเผือกอัคนีแผดเสียงคำรามจนก้องปฐพี
ถึงกระบี่ของฉู่โม่วจะไม่ได้ทำให้มันได้รับบาดเจ็บหนักก็จริง
แต่เพราะมันถือว่าตนเองเป็นสัตว์อสูรระดับ 5 ที่สูงส่งกว่าสิ่งอื่นใด การโดนสิ่งที่เล็กเท่ามดในสายตาทำให้เกิดการบาดเจ็บได้เช่นนี้ นับว่าเป็นความอับอายอย่างมากเลยทีเดียว!
ทันใดนั้น มันง้างแขนขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เปลวเพลิงที่แต่เดิมเคยลุกท่วมอยู่บนขนก็ลุกโชนขึ้น และกระจายออกไปรอบตัวกินพื้นที่กว่าร้อยเมตรเพียงชั่วพริบตา!
ครืน! ครืน! ครืน!
เพลิงอสูรนี้น่ากลัวราวกับว่าสามารถลุกไหม้บนอากาศได้ ความร้อนแผ่ซ่านไปทั่วราวกับจะแผดเผาทุกสิ่งอย่างให้ระเหยไปด้วยไอร้อนเหล่านี้
ไม่ดีแล้ว!
ลางสังหรณ์ปรากฏขึ้นในใจฉู่โม่ว
ไม่มีเวลาให้ลังเล ชายหนุ่มเปิดพรสวรรค์ห้วงมิติและพาตนเองเข้าไปภายในอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ปรากฏตัวอีกครั้งที่ร้อยเมตรจากจุดเดิม
ฉู่โม่วไม่หยุด และเปิดใช้พรสวรรค์ห้วงมิติพาตนเองเคลื่อนย้ายออกจากจุดเดิมไปอีกร้อยเมตร
เมื่อมองทะเลเพลิงที่กินพื้นที่เป็นวงกว้างกว่าร้อยเมตรตรงหน้าแล้ว สีหน้าของฉู่โม่วก็ดูหนักใจ
‘น่ากลัวชะมัด!’
‘ไฟพวกนี้… ร้อนกว่าไฟปกติ! ถ้าเผลอโดนไปละก็ ไม่
