บทที่ 71 สัตว์อสูรระดับ 5 วานรเผือกอัคนี!
ในตอนนั้น
แสงสีเงินส่องประกายจากมือขวาของฉู่โม่ว และสว่างจ้าออกไปราวกับมีต้นกำเนิดแสงอยู่ภายใน
ประกายแสงนั้นพุ่งออกมาเหมือนกระสุนปืนสู่ท้องฟ้าเสมือนเส้นแสงที่เชื่อมโลกและสวรรค์เอาไว้!
มันสว่างขึ้นเรื่อย ๆ
เพียงครู่เดียว แสงนั้นก็เพิ่มความสว่างจนทุกคนสามารถมองเห็นได้
ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไรที่แสงจากดวงจันทร์ถูกบดบังไปเสียหมด
ดวงดาวที่พราวแสงเองก็ยังเปล่งแสงสู้ได้
เมื่อกระบี่ถูกชักออกมา ต่อหน้าเหล่าผู้ปลุกพลังที่เป็นสักขีพยาน กระบี่ในมือของพวกเขาสั่นเทาอันเนื่องมาจากตัวเจ้าของที่กำลังสั่นกลัว
“น… นี่มัน…”
“สิ่งนี้…”
แสงที่เปล่งออกมาจากกระบี่ของฉู่โม่วเสมือนแสงแห่งชัยชนะที่สร้างมาจากแสงของดวงจันทร์และดวงดาวที่ดับมอดไป เสิ่นจิ้นและปรมาจารย์ยุทธ์คนอื่น ๆ เองที่กำลังจ้องมองสิ่งนี้อยู่ต่างก็มีสีหน้าตกตะลึงไม่ต่าง
ซู่…
ไม่นานนัก เส้นแสงนั้นก็จางลงและหายวับไปในทันที
แต่นั่นก็ทำให้เหล่าสัตว์อสูรระดับ 4 ทั้งเจ็ดตัวที่ก่อนหน้านี้ ล้วนแต่กำลังดิ่งเข้าหาฉู่โม่วหยุดนิ่งไปกลางทางไปด้วย
เวลายังคงเดินอยู่ทุกวินาที แต่กลับไม่มีสิ่งใดขยับเลย
มันยากมากที่จะรับรู้ได้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนี้จะยังคงเป็นต่อไปอีกนานแค่ไหน
ฟิ้ว…
สายลมอ่อน ๆ เริ่มพัดโชยมาอีกครั้ง
ร่างของสัตว์อสูรระดับ 4 ที่ปลดปล่อยกลิ่นอายที่ทรงพลังออกมาก็เริ่มสั่นเทา
วินาทีต่อมา
มันก็ระเบิดออก!!
รอยแตกแ
