หมือนคนที่กำลังยืนอยู่หัวเรือขณะที่เรือกำลังแล่นรับลมสบาย ๆ หรือไม่ก็กำลังนั่งอยู่บนเมฆแล้วรับชมดวงอาทิตย์ยามเช้าก็มิปาน
…
โลกตกอยู่ในความเงียบงันไปชั่วขณะ
ทุกคนล้วนตกตะลึงจนไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้
ในส่วนของฉู่โม่ว
หลังจากที่ใช้กระบวนท่านั้นฉีกร่างของสัตว์อสูรจนเสร็จก็ไม่ได้แสดงท่าทีอะไรออกมา
ถึงกระนั้น สีหน้าของชายหนุ่มกลับเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ตลอด
กระบวนท่าเมื่อครู่นี้แม้จะดูเหมือนสุ่มใช้ แต่แท้จริงแล้วมันกลับไม่ได้ง่ายอย่างที่เห็นเลย
ตอนที่ชักกระบี่ออกมา ความรู้สึกที่เหมือนสัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างในความมืดผุดขึ้นมา ทว่าพอคิดจะคว้าจับเอาไว้ เขากลับไม่สามารถคว้าอะไรมาได้ทั้งสิ้น
ฉู่โม่วทำได้เพียงขมวดคิ้ว มือที่ค้างอยู่ในท่าจับกระบี่ก่อนหน้าค่อย ๆ คลายลงและวางไว้ข้างลำตัว เขาแบมือออกมาราวกับพยายามทำความเข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่
“ไอ้พวกหนอนแมลง!”
“พวกเจ้ามันรนหาที่ตาย!”
ทว่าในขณะที่ฉู่โม่วกำลังพยายามทำความเข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่นั้น
จู่ ๆ เสียงก้องกังวานก็ดังขึ้นมาจากที่ไกลแสนไกล
เสียงนั้นทุ้มใหญ่เสียจนครอบคลุมผืนฟ้าได้เลย
ตามเสียงมาติด ๆ
ร่างขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นมาจากที่ไกลห่าง
ร่างของลิงยักษ์ที่ปกคลุมไปด้วยขนสีขาว หากนอกเหนือจากขนสีขาวโพลนนั้นแล้ว ร่างของมันยังมีเปลวเพลิงปะทุออกมาตลอดเวลาด้วย และลิงประหลาดตนนี้ก็กำลังวิ่งตรงเข้ามาทางฉู่โม่ว!
เมื่อมันเข้ามาใกล้มากขึ
