บทที่ 70 ถือกำเนิด
มองไปยังใบหน้าของเฉินซีเวยที่แสดงให้เห็นชัดว่าเธอกำลังตกตะลึง ฉู่โม่วก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหน้า
เขารู้อยู่แล้วว่ามันจะเป็นแบบนี้
รู้ดีว่าวันใดที่เฉินซีเวยรู้เรื่องนี้ มันจะต้องเป็นเรื่องยากที่เธอจะยอมรับ
แต่อย่างน้อยเธอก็รู้แล้ว เขาจะได้ไม่จำเป็นต้องปิดบังอีกในอนาคต
เพราะงั้นชายหนุ่มจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก
เนื่องจากบริเวณนี้ยังมีสัตว์อสูรหลงเหลืออยู่ ฉู่โม่วจึงไม่ได้ตรงเข้าไปพูดกับเฉินซีเวยในทันที เขาพยักหน้าให้อีกฝ่ายก่อนจะหันไปมองเหล่าสัตว์อสูรที่กำลังมุ่งหน้ามาทางนี้แทน
แววตาที่เคยนิ่งสงบ
กลับกลายเป็นแววตาที่เกรี้ยวกราดขึ้นมาทันที
“ขอบคุณมากที่ช่วยชีวิตคนแก่อย่างพวกฉันไว้!”
ในตอนนั้น เสิ่นจิ้นและเหล่าปรมาจารย์ยุทธ์คนอื่น ๆ ที่ยังรอดชีวิตก็รีบวิ่งกลับเข้ามาและทำความเคารพ
แววตาของคนเหล่านั้นแสดงให้เห็นถึงความนับถือจากก้นบึ้ง
การปรากฏตัวพร้อมสายฟ้าของฉู่โม่วก่อนหน้านี้ กระแสไฟฟ้าเหล่านั้นสามารถกำจัดสัตว์อสูรให้กลายเป็นเพียงขี้เถ้าได้ด้วยการสัมผัสเพียงนิดเดียว ความรุนแรงของมันหนักหนาขนาดที่สัตว์อสูรระดับ 4 ยังไม่สามารถต้านทานได้
พลังระดับนี้ ทำให้พวกเขาตกตะลึงกันไม่น้อย
“ไม่ต้องสุภาพกันขนาดนั้นก็ได้ครับ”
ฉู่โม่วโบกมือและบอกเหล่าผู้อาวุโสให้ทำตัวตามปกติ
จากนั้นก็พูดเสริม “ตอนนี้ไม่มีเวลามาพูดอะไรนัก ถ้ายังไงพวกคุณก็ยืนรอกันตรงนี้ก่อน เดี๋ยวผมจะไปขับไล่สัตว์อสูรพวกนั้น
