ัตว์อสูรถูกกำจัดไปเป็นจำนวนมาก
“นี่มัน…”
ทุกคนล้วนตกตะลึง!
ไม่นานนัก โลกก็กลับมาสงบอีกครั้งหนึ่ง
แววตาของแต่ละคนที่เห็นเหตุการณ์ดังกล่าวล้วนว่างเปล่า พวกเขาเงียบนิ่งกันราวกับกลายเป็นเพียงหุ่นยนต์ที่ยังไม่ได้ติดตั้งโปรแกรม เงียบเสียจนพวกเขาสามารถได้ยินเสียงหัวใจของตนเองที่กำลังเต้นรัวผิดกับสถานการณ์ที่เงียบสงบนี้อยู่
บริเวณกำแพงเมือง
เฉินซีเวยค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมา
หญิงสาวมองไปยังร่างที่ยืนอยู่ที่ประตูฐานซึ่งไม่ไกลจากเธอนัก
ร่างที่ยืนสง่าราวกับวีรชนนั้น ไม่ได้ยืนอยู่บนพื้นดินแต่อย่างใด เขากำลังลอยอยู่เหนือพื้นดินราวกับมีพื้นที่มองไม่เห็นรับตัวเขาไว้
เส้นผมสีดำที่พลิ้วไปกับสายลมของพายุฝน ปกคลุมไปด้วยกลิ่นอายของธรรมชาติที่กำลังสะท้านไปทั่วทั้งร่าง
เขาเหมือนกับเทพเจ้าผู้สูงส่งที่สามารถควบคุมสายฟ้าได้ดั่งใจนึก!
อย่างไรก็ตาม
ด้วยอะไรบางอย่าง มันทำให้เฉินซีเวยรู้สึกคุ้นในร่างสูงที่ลอยอยู่ตรงหน้านี้เหลือเกิน
ทันใดนั้น ความทรงจำบางอย่างก็ผุดขึ้นมาในหัวหญิงสาว
เรื่องราวเมื่อครั้งที่ออกไปทำภารกิจล่าของทางสถาบันที่เรียนอยู่ ครั้งนั้นเธอต้องเผชิญหน้ากับสวี่กวง เธอคิดว่าตนเองจะต้องตายแน่ ๆ แต่กลับมีใครบางคนมาช่วยชีวิตเอาไว้ในช่วงที่กำลังบาดเจ็บหนัก
และเพราะอาการบาดเจ็บนั้น มันเลยทำให้เฉินซีเวยไม่สามารถเห็นร่างนั้นได้ชัดนักก่อนจะสลบไป
ทำไมคนคนนั้นกับบุรุษหนุ่มที่อยู่ตรงหน้านี้ช่างเหมือนกันเสียเหลือ
