บทที่ 68 สถานการณ์อันสิ้นหวัง และความสงสัยของเฉินซีเวย
ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!
เสียงปืนยังคงกระหึ่มไม่ทิ้งจังหวะขาดห้วง
ผู้คนเหลือคณานับกำลังต่อสู้กับสัตว์อสูรอย่างดุเดือด
สัตว์อสูรจำนวนมากตกอยู่ใต้แนวกระสุน ร่างกายของพวกมันเละแหลกเป็นเศษซาก แขนขารยางค์ต่าง ๆ กองพะเนินทั่วพื้น
กระนั้นยังมีสัตว์อสูรตัวอื่น ๆ ที่เริ่มฝ่าปราการป้องกัน ปีนกำแพงขึ้นมาจัดการกับเหล่ามนุษย์
ผู้คนเหล่านั้นต่างได้รับการฝึกฝนด้านการใช้อาวุธปืน จนชำนาญมากพอจะจัดการกับสัตว์อสูร แต่เมื่อพวกมันฝ่าแนวเข้ามา ร่างกายที่อ่อนแอเหล่านั้นไม่อาจสู้รบตบมือได้อย่างสมน้ำสมเนื้อ
สุดท้ายพวกเขาก็ได้แต่รอความตายคืบคลานเข้ามา!
โชคยังดีที่มีผู้ปลุกพลังคอยให้การคุ้มครองทุกขณะ เมื่อใดก็ตามที่สัตว์อสูรกระโจนเข้ามา พวกเขาก็รับมือได้อย่างรวดเร็ว
ทว่า…
สถานการณ์นี้ไม่อาจคงอยู่ได้นาน!
การต่อสู้เพิ่งเริ่มต้นได้ไม่ถึงชั่วโมง
พวกมันส่งสัตว์อสูรทั้งระดับ 3 และ 4 มาร่วมร้อยตัวแล้ว ซึ่งท่ามกลางพวกมันเป็นสัตว์อสูรระดับ 4 อยู่หลายสิบตัว
พวกมันแต่ละตัวมีพลังทำลายล้างที่รุนแรง สามารถทะลวงผ่านแนวกระสุนได้อย่างรวดเร็ว เป็นเหตุให้มีผู้คนบาดเจ็บล้มตามจำนวนมากจากการบุกแต่ละครั้ง
คนธรรมดาล้มตายเป็นเบือ ในขณะที่ผู้ปลุกพลังไม่อาจทำอะไรกับพวกมันได้
คงจะมีเพียงปรมาจารย์ยุทธ์ที่สามารถต่อกรด้วยได้ ทว่าฐานลู่หยางมีปรมาจารย์ยุทธ์อยู่เพียงเจ็ดคน
นอกเหนือจากคุณเสิ่นจิ