้ดีละ นายต้องรอดไปให้ได้ ไม่ว่ายังไงก็แล้วแต่ นายจะต้องรอด!]
มันคือตัวหนังสือที่แสนงดงาม ฉู่โม่วมองเห็นถึงความตั้งใจจากข้อความของเฉินซีเวย
เขาถอนหายใจ
เมื่อกลับมาถึงบ้านคราวนี้ เขาตั้งใจจะสารภาพทุกอย่างกับเฉินซีเวยและพาเธอออกไปจากที่นี่
ชัดเจนแล้วว่าฐานลู่หยางไม่ปลอดภัยอีกแล้ว
สัตว์อสูรระดับ 5 นั้นเกินกว่าที่ฉู่โม่วจะจัดการได้
แม้ว่าพละกำลังของเขาจะเพิ่มขึ้นมหาศาลและเขาเองก็เชื่อว่าตนแข็งแกร่งยิ่งกว่าปรมาจารย์ยุทธ์ทั่วไป เขาก็ยังไม่กล้าพูดว่าสามารถจัดการสัตว์อสูรระดับ 5 ตัวนี้ได้อย่างมั่นใจอยู่ดี
ดังนั้นแล้ว การออกไปจากฐานลู่หยางจึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด
ไม่ใช่เพราะฉู่โม่วใจไม้ไส้ระกำ แต่เพราะเคยเอาชีวิตรอดในโลกซอมบี้มาแล้ว เพราะงั้นรู้ดีว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดคือการเอาชีวิตรอด ห้ามทำตัวเป็นพระเอกเด็ดขาด และฐานลู่หยางก็ไม่ได้มีความหมายพิเศษอะไรต่อตัวเขา
จะมีก็เพียงเฉินซีเวยเท่านั้น แต่ตอนนี้เฉินซีเวยไม่ยอมออกไปไหนทั้งสิ้น
เท่าที่ฉู่โม่วรู้จักเธอมา แม้เขาจะสารภาพเรื่องพลังของเขาตอนนี้ เฉินซีเวยก็คงไม่ยอมหนีไปกับเขาอยู่ดี
‘พอกันที! ในเมื่อเธอไม่ยอมไป งั้นฉันจะอยู่ที่ฐานและป้องกันสัตว์อสูรด้วยกันนี่แหละ! …แต่ถ้าต้านไม่ไหวแล้วจริง ๆ เราก็แค่พาเฉินซีเวยหนีไปด้วยกัน’
ฉู่โม่วคิดอยู่ในใจหลังจากนั้น
เขาไปที่อาคารฝึกยุทธ์เพื่อเตรียมพร้อมหลบหนีและฝึกฝน
ฝูงสัตว์อสูรอาจโจมตีเมื่อไรก็ได้ ดังนั้นเ
