บทที่ 64 กลืนกลินตัวนิ่ม
ตู้ม!
เสียงสายฟ้าฟาดพลันดังสนั่นขึ้น
สายฟ้าอันน่าสะพรึงกลัวพลุ่งพล่านออกมาจากร่างกายของฉู่โม่วและปกคลุมบริเวณโดยรอบ ทำให้ภายในรัศมีหลายสิบเมตรกลายเป็นเหมือนทะเลสายฟ้า
สายฟ้าสีน้ำเงินพวยพุ่งราวกับมังกร
ภายใต้พลังแห่งสายฟ้า นัยน์ตาของฉู่โม่วเต็มไปด้วยเส้นสายอัสนี ทำให้เขาดูราวกับเทพโบราณอันศักดิ์สิทธิ์ทันที และเมื่อปลดปล่อยพลังอันน่าสะพรึงเช่นนี้ออกมา มันก็ยากนักที่จะมองดูตรง ๆ ได้
“ว้าว!”
หลังจากที่ฉู่โม่วใช้พลังแห่งสายฟ้า ทุกคนก็ตกตะลึง
กลุ่มผู้ฝึกยุทธ์ที่รวมไปถึงกลุ่มนักล่าสายลมนิ่งงันอยู่กับที่ด้วยสีหน้าไม่เชื่อสายตา
“เป็นพลังทำลายล้างที่ทรงพลังอะไรอย่างนี้… เขาควบคุมสายฟ้าได้จริง ๆ!”
กลุ่มนักล่าสายลมหรี่ตาลงด้วยใบหน้าตะลึงงัน
โฮก!
ตอนนั้นเอง ตัวนิ่มแปดแถบยักษ์เองก็สัมผัสได้ถึงพลังอันน่าสะพรึงกลัวจากฉู่โม่ว
แต่มันเชื่อว่าการป้องกันของตัวเองแข็งแกร่งพอและไม่ได้หวาดกลัวแต่อย่างใด แทนที่จะถอยหนี มันกลับขดร่างกายเป็นลูกบอลและพุ่งตรงไปยังฉู่โม่ว!!
เมื่อมันโจมตีก็เกิดเสียงหวีดหวิว กระทั่งอากาศก็ไม่อาจต้านทานไหวจนเกิดเป็นรอยแยก
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าแม้ตรงหน้าจะเป็นถึงจอมยุทธ์ ร่างกายของเขาก็จะถูกบดขยี้ในทันที!
แต่ในตอนนั้นเอง…
ฉู่โม่วกลับไม่หนีไปไหน!
ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากจะหลบ แต่เพราะ… เขาไม่จำเป็นต้องทำ!
เมื่อเห็นตัวนิ่มแปดแถบยักษ์พุ่งตรงเข้ามา ฉู่โม่วก็โบกมือปล่อย
