ายลมเป็นที่รู้จักดีในฐาน แน่นอนว่าฉันต้องรู้จักอยู่แล้ว”
เมื่อได้ยินคำชื่นชมของฉู่โม่ว กลุ่มนักล่าสายลมก็รู้สึกอับอายเล็กน้อย “ก็แค่ชื่อเสียงเล็กน้อยน่ะ ผมไม่คิดว่าคุณจะจำได้หรอก น่าอายจริง ๆ… ผมต้องขอบคุณที่ช่วยชีวิตพวกเราไว้!”
ฉู่โม่วยิ้ม
หลังจากนั้นเขาก็พูดคุยกับกลุ่มนักล่าสายลมและคนอื่น ๆ เล็กน้อยและเอ่ยขึ้นในที่สุด “ฉันอยากได้สัตว์อสูรระดับ 4 ตัวนี้น่ะ ขอได้ไหม?”
เมื่อได้ยินดังนั้น
กลุ่มนักล่าสายฟ้าก็รีบกล่าว “ตัวนี้คุณเป็นคนฆ่าเองก็ต้องเป็นของคุณอยู่แล้ว!”
“เยี่ยมเลย งั้นฉันเอามันไปก่อนนะ… พวกคุณรีบกลับไปดีกว่า ตอนนี้ข้างนอกฐานโกลาหลขึ้นเรื่อย ๆ ถ้าไม่มีเรื่องฉุกเฉินอะไรก็อย่าออกมาละ!”
ฉู่โม่วกล่าวและเอาร่างของตัวนิ่มแปดแถบยักษ์ใส่เข้าไปในถุงเก็บของ
หลังจากนั้นเขาก็กล่าวลาทุกคนและจากไปอย่างรวดเร็ว
…
กลุ่มนักล่าสายลมกับผู้ฝึกยุทธ์คนอื่น ๆ ที่ยังมีชีวิตอยู่มองดูฉู่โม่วจากไปจนหายไปจากสายตา
“ชายผู้แข็งแกร่งคนนี้ต้องเป็นจอมยุทธ์แน่!”
สมาชิกในกลุ่มคนหนึ่งหันไปมองทิศทางที่ฉู่โม่วหายตัวไปและอดถอนหายใจไม่ได้ “สักวันฉันก็จะเป็นจอมยุทธ์ด้วยเหมือนกัน!”
“นั่นสิ น่าอิจฉาจริง ๆ!”
“สุภาพบุรุษคนนั้นยังหนุ่มมากแต่กลับมีพละกำลังที่น่าสะพรึงกลัวขนาดนี้แล้ว เขาจะต้องมีพรสวรรค์มากแน่ ๆ!”
“ขนาดพวกเราเองยังไม่รู้เลยว่ามีความหวังที่จะได้เข้าสู่ขั้นจอมยุทธ์ได้ไหมในชีวิตนี้!”
สมาชิกในกลุ่มคนอื่น ๆ ต่าง
