ของตระกูลเซียว ถึงแม้จะทำลายระดับบำเพ็ญของตนเองก็ไม่สามารถหลุดพ้นได้
เมื่อเซียวเหยียนพูดจบ หลิวรั่วซีกลับเผยว่า ตนเองเสียแม่ไปตั้งแต่เล็ก ส่วนบิดา นางไม่ยอมไปปรึกษากับบิดา เรื่องนี้ตนเองสามารถตัดสินใจได้
เซียวเหยียนเห็นท่าทางเช่นนั้น ก็ยิ่งไม่ยอมตกลง ให้นางไปสื่อสารกับบิดาของตนเองจะดีกว่า
เด็กสาวน้อยยังไม่ประสาโลก เขาจะลักพาตัวนางไปง่ายๆ เช่นนี้ได้อย่างไร มิเช่นนั้นในอนาคตพ่อปรมาจารย์ของนางมาหาเรื่องถึงจวน ถึงแม้ตระกูลเซียวจะไม่กลัว แต่ก็เสียหน้าอยู่บ้าง
ปฏิเสธหลิวรั่วซีจบ เซียวเหยียนก็พาเซียวจื่อเซวียนกลับไปยังเรือนขุนเขาสายน้ำที่ห่างหายไปนาน
นำกล่องที่ใส่ศีรษะของเซียนพยัคฆ์อาภรณ์ไปวางไว้ในห้องของตนเองเรียบร้อยแล้ว เซียวเหยียนก็ถือของว่างอร่อยๆ ที่รวบรวมมาจากในเมืองปีกคราม ให้ชุนหลันส่งไปให้ท่านอาห้าที่เฝ้าอยู่ที่ศาลบรรพชนส่วนหนึ่ง ที่เหลือ เขาก็ถือไปยังหอฟังเสียงฝน
ที่หอฟังเสียงฝนไม่พบคนของท่านอาสอง เซียวเหยียนเหลือบมองแสงตะวัน ก็รู้ได้ทันทีว่าท่านอาสองเวลานี้ส่วนใหญ่คงจะอยู่ที่ริมทะเลสาบน้ำดำตกปลา
เขาก็เหินกายออกไปทันที บินออกจากนอกหอฟังเสียงฝน มุ่งหน้าไปยังริมทะเลสาบน้ำดำ
ไม่นาน
