นที่อยู่ของมัน
“ฉู่โม่ว ในที่สุดนายก็กลับมา!”
ขณะนั้น หมัวซานซานเดินเร็วเสมือนวิ่งเข้ามาด้วยความร้อนใจ “อีกไม่ถึงชั่วโมงเขตแดนลับแห่งนี้จะปิดตัวลงแล้ว ฉันคิดว่านายจะกลับมาไม่ได้แล้วซะอีก กะว่าจะไปตามหาพอดีเลย โชคดีที่กลับมาก่อน ไม่งั้นพวกเราจะกลับออกจากที่นี่ไม่ได้อีกแน่ ๆ!”
“พอดีเจอสถานที่เหมาะ ๆ สำหรับฝึกฝนน่ะ ก็เลยลืมเวลาไปซะสนิทเลย”
ฉู่โม่วพูดตอบพร้อมขอโทษขอโพย
ได้ยินดังนั้น หมัวซานซานก็มองชายหนุ่มตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกครั้ง ก่อนพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม “ดูเหมือนนายเองก็จะได้อะไรมาเยอะเลยนี่นา ยินดีด้วยนะ!”
“นิดหน่อยเองน่า” เขายิ้มตอบโดยไม่ได้อธิบายอะไรมาก
หมัวซานซานคล้ายจะอ่านสถานการณ์ออกจึงไม่ได้ถามอะไรต่อเช่นกัน
หลังจากคุยกันคร่าว ๆ แล้ว หญิงสาวก็พูดขึ้นมา “พวกเราเริ่มสายกันแล้ว รีบกลับออกไปกันเถอะ”
แน่นอนว่าฉู่โม่วไม่ปฏิเสธ
เมื่อตกลงกันเรียบร้อย หมัวซานซานก็หยิบเอาแผ่นหยกที่ใช้เปิดเขตแดนลับหมื่นบุปผาออกมา ก่อนปล่อยอณูแห่งชีวิตเข้าไปหล่อเลี้ยงมัน ทันใดนั้นแผ่นหยกก็เปล่งแสงสว่างขึ้นมาตรงหน้าเธอ
ฟุบ!
เหมือนกับเมื่อตอนเข้ามา
เสียงของอากาศที่บิดเบี้ยวไปมาจนแสบแก้วหูดังให้ได้ยิน และขยายออกไปเป็นวงกว้าง
ด้วยสิ่งที่เกิดขึ้นนี้
เสียงของประตูมิติที่เปิดออก พร้อมกับประตูแห่งความมืดปรากฏขึ้นมา
“ไปกันเถอะ!”
หมัวซานซานพูดและเดินเข้าไปภายในนั้นพร้อมกับเหล่าผู้ฝึกยุทธ์ที่มากับเธอ
และฉู่โม่วเป็นคน
