่องที่ดีนี่ ฉันหวังว่าเธอจะเดินทางปลอดภัยนะ!” ฉู่โม่วพูด
“แต่ถ้าฉันกลับไปที่ฐานจินหลิงแล้ว ถ้าหากพวกเราอยากจะเจอกันอีกในอนาคต ฉันไม่รู้ว่าจะเจอนายได้หรือเปล่า…”
สีหน้าของเธอแสดงออกถึงความเสียใจ
เห็นเช่นนั้น ฉู่โม่วก็ไม่เข้าใจนักว่าเหตุใดเธอถึงมีสีหน้าเช่นนี้
หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาถึงพูดเชิงปลอบใจ “ไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นก็ได้ บางทีฉันอาจจะไปที่ฐานจินหลิงเร็ว ๆ นี้เหมือนกันนะ”
“จริงเหรอ?”
พลันเมื่อคำพูดนั้นหลุดออกมา ความประหลาดใจก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหมัวซานซานอีกครั้งหนึ่ง
“แน่นอน!”
ฉู่โม่วกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ยังไงซะ ฐานลู่หยางนี้ก็เล็กเกินไป! จะให้ฉันอยู่ที่นี่ตลอดชีวิตคงจะไม่ได้! บางทีเร็ว ๆ นี้ อาจจะไปดูสถานที่ที่ฐานจินหลิงเอาไว้ แล้วถ้าไปเมื่อไร ฉันคงต้องหวังพึ่งคุณหนูหมัวซานซานแห่งหอการค้าหยกแก้วสักหน่อยแล้ว รบกวนเธอช่วยหาสถานที่เหมาะ ๆ ให้ฉันหน่อยนะ”
“ไม่มีปัญหา ไว้ใจฉันได้เลย!”
ท่าทีและสีหน้าของหมัวซานซานสดใสขึ้นทันควัน
ทั้งสองเดินคุยกันไปเรื่อยขณะที่เดินกลับไปยังฐาน
หลังจากที่กลับเข้าไปด้านในฐานกันแล้ว ทั้งสองก็แยกกันและกลับไปยังบ้านของตน
การสำรวจเขตแดนลับในครั้งนี้อนุญาตให้หนุ่มสาวทั้งสองคนนำสิ่งที่ตนได้รับมากลับไปเป็นของส่วนตัวได้
ภายหลังจากที่แยกกันแล้ว พวกเขารีบกลับไปยังบ้านของตนให้เร็วที่สุด เพื่อที่จะนำวัตถุดิบที่ได้มามากมายประยุกต์ใช้กับการบ่มเพาะเพื่อพัฒนาร่างกายต
