อะไรกับแอ่งน้ำขังเลย
และด้วยเหตุนี้เอง ในที่สุดฉู่โม่วก็ลืมตาขึ้น
‘สิบแปดวันที่พยายามฝึกอย่างหนัก ในที่สุดพลังกายของฉันก็ถึง 449 ตันแล้ว!’
เขารำพึง อัสนีสีม่วงวิ่งผ่านไปในแววตาของเขาครู่หนึ่งและจางหายไป
แม้มันจะดูน่ายินดี แต่จริง ๆ แล้วก็รู้สึกเสียดายอยู่นิดหน่อย
พลังงานที่ยังเหลือภายในธารสายฟ้านี้มันพอที่จะให้ฉู่โม่วมีพลังกายสูงถึง 450 ตันได้อย่างแน่นอน
แต่ชายหนุ่มไม่สามารถทำได้!
ไม่ใช่ไม่อยากทำ แต่ทำไม่ได้…
เพราะข้อจำกัดของเขตแดนลับแห่งนี้คือขั้นผู้ฝึกยุทธ์!
ดังนั้นหากฉู่โม่วมีพลังกายสูงถึง 450 ตัน เขาจะทลายขีดจำกัดของผู้ฝึกยุทธ์ได้ และหากเป็นเช่นนั้น เขตแดนลับจะพังทลายลงไป! ทำให้มิติบิดเบี้ยวและมีโอกาสทำลายตัวตนของเขาทิ้ง!
เพราะงั้นชายหนุ่มจึงจำเป็นต้องทำให้ตัวเองปลอดภัยไว้ก่อน โดยการหยุดการฝึกฝนไว้เมื่อพลังกายแตะ 449 ตัน!
‘แต่…’
‘เอาเถอะ ยังไงวันนี้ก็ต้องเดินทางออกจากเขตแดนลับนี่ด้วย พอกลับออกไปแล้ว การฝึกฝนให้ได้พลังเพิ่มมาสักหนึ่งตันนั้น ไม่น่าจะเกินสามวันหรอกมั้ง!’
คิดสรุปได้ดังนั้น รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของฉู่โม่ว
‘กลับก็กลับ!’
‘จริงสิ ต้องไปหาหมัวซานซานด้วย แล้วค่อยออกจากที่นี่!’
‘จากนั้น… ฉันจะได้กลับไปฝึกฝนให้ตัวเองทลายขีดจำกัดของผู้ฝึกยุทธ์ให้ได้!’
กำหนดการที่วางไว้แล้ว
ฉู่โม่วก้าวเดินออกจากจุดที่ยืนอยู่ พริบตานั้น ร่างของเขาก็หายไปจากธารสายฟ้าและไปปรากฏอยู่ใกล้ ๆ
