บทที่ 55 พญาหงส์ปีกทองคำยอมจำนน!
เห้อ…
ไม่มีเสียงดังสะท้านโลกอย่างที่คาดคิด
มีแค่เพียงเสียงกรีดร้องราวกับสายลมพัดผ่านผ้าม่านหรือคลื่นน้ำไหลผ่านใบบัว
กระบี่ฟันลงไปหาอีกฝ่ายทั้งอย่างนั้น!
ฉู่โม่วยืนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะย่างกรายเข้ามาหาพญาหงส์ปีกทองคำ
อั่ก!
พญาหงส์ปีกทองคำกระอักเลือดออกมาและนอนจมกองของเหลวสีแดงฉาน มันกระเสือกกระสนเงยหน้าขึ้นเพื่อมองฉู่โม่วที่ค่อย ๆ เดินเข้ามาและเอ่ย “นี่มัน… อะไร… วิชากระบี่อะไรกัน?”
ฉู่โม่วคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะส่ายหน้าและกล่าว “ก็แค่ฟันกระบี่ลงไป ไม่มีชื่ออะไรหรอก”
หลังจากที่พูดจบ พญาหงส์ปีกทองคำพลันหน้าแดงราวกับว่าจะพูดบางสิ่ง แต่ก็ยังคงกระอักเลือดออกมา
มันหอบหายใจและร่วงลงไปบนพื้นดิน
ดวงตากลมโตจ้องมองขึ้นไปยังดวงจันทร์บนท้องฟ้าที่หมองหม่น
ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไรที่หมู่เมฆครึ้มจางหายไปและสายฝนหยุดโปรยปราย
แสงสว่างฉายลงมายังพื้นเบื้องล่างอีกครั้ง
พญาหงส์ปีกทองคำพลิกตัวและนอนหงายลงบนพื้น ฉู่โม่วทำให้มันได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่เลือดและอณูแห่งชีวิตในร่างกายทำให้มันยังมีลมหายใจอยู่
มันยังคงกระอักเลือดออกมา และรู้สึกหนาวเหน็บไปทั่วทั้งร่าง ในฐานะสัตว์อสูรตัวหนึ่ง มันเป็นความรู้สึกที่ไม่ได้สัมผัสมานานแล้ว
นานจนลืมไปแล้วว่ากี่ปี…
ตลอดช่วงชีวิตที่ผ่านมามันลืมอะไรหลายอย่างไป แต่ในตอนนี้ สิ่งเหล่านั้นหวนกลับคืนมาอีกครั้ง
ตอนที่ยังหนุ่ม มันไม่ระมัดระวังและเผลอกิน
