่งชัยชนะได้โบกสะบัดให้ทางฝั่งมนุษยชาติอีกครั้งหนึ่ง
สัตว์ร้ายต่างทยอยล้มตายกันไปทีละตนสองตน
ไม่นานนัก
ความเสียหายทางฝั่งพวกมันก็เริ่มเกินกว่าที่คาดไว้มากเยอะขึ้นเรื่อย ๆ
เหลือสัตว์อสูรเพียงสิบกว่าตนเท่านั้นที่ยังคงดิ้นรนต่อสู้ แต่ถึงอย่างนั้นพวกมันก็ถูกเหล่าผู้ฝึกยุทธ์ล้อมไว้หมดแล้ว ดูจากสภาพการณ์ตอนนี้ พวกมันได้แต่รอเวลาพ่ายแพ้เท่านั้น
“เจ้าพวกน่ารังเกียจ!”
“ข้าไม่คิดเลยว่าเจ้าจะเอาชนะข้าได้ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ฮึ่ม! ประมาทพวกเจ้าไปจริง ๆ!”
“แต่ไม่ว่าอย่างไร…ต่อให้จะแข็งแกร่งถึงเพียงไหน แต่อย่าได้หวังว่าจะเอาชนะพญาหงส์ปีกทองคำได้!”
“พวกเจ้าจะไม่มีวันเอาชนะเขาได้!”
เห็นสถานการณ์ไม่สู้ดีและกำลังจะเข้าขั้นวิกฤต
ราชาหมาป่าสวรรค์ก็ตัดสินใจถอยกลับ
ยิ่งได้เห็นความน่ากลัวของฉู่โม่ว มันก็ยิ่งกลัวอีกฝ่ายมากขึ้นไปอีก มันเกรงว่าตัวเองจะต้องมาจบชีวิตลงที่นี่
ดังนั้นหลังจากที่พูดออกไปเช่นนั้นจึงเตรียมที่จะหนีไป
“เฮ้ย ๆ จะหนีกันหรือไง?”
“ฉันอนุญาตให้หนีแล้วเหรอ?”
สีหน้าของฉู่โม่วเย็นเยียบ
ทันทีทันใด เขาใช้พลังห้วงมิติหายตัวไปจากจุดนั้น และแทบจะวินาทีเดียวกัน เขาก็โผล่ไปดักหน้าราชาหมาป่าสวรรค์เอาไว้!
“เหวอ!?”
“นี่เจ้าเร็วขนาดไหนกัน!!”
“อย่ามายุ่งกับข้านะ!”
ราชาหมาป่าสวรรค์ผู้เกรี้ยวกราดกวาดกรงเล็บแหลมคมหมายจะขับไล่ฉู่โม่ว เพื่อเปิดทางให้ตนเองหนีไปได้อย่างปลอดภัย
ทว่า…
นั่นกลับไม่ใช่ความคิดที่ดี
