ยหยันเผ่าพันธุ์ตน มันคงเป็นอะไรที่ไม่น่าสนใจนัก
ผิดกับตอนนี้
สิ่งมีชีวิตอย่างมนุษย์กำลังเย้ยหยันพวกมันด้วยความที่มีสติปัญญาเหนือกว่า! เรียกพวกมันว่าเป็นเพียงเผ่าพันธุ์ที่มีดีแค่ขนและเห่าหอน สิ่งนี้กลายเป็นสิ่งที่ไม่สามารถยอมรับได้อีกต่อไป!
“ไอ้นี่มันลืมสมองไว้ที่บ้านหรือไง!”
“ท่านราชาหมาป่าสวรรค์ครับ! ให้พวกข้าฆ่ามันเลยจะดีกว่า!”
“ฆ่ามันแล้วให้มันรู้ซะว่าพวกเราเก่งกันขนาดไหน!”
เหล่าสัตว์อสูรที่อยู่ด้านหลังของราชาหมาป่าสวรรค์เริ่มส่งเสียงโหวกเหวก
จิตสังหารของพวกมันเพิ่มขึ้นสูงราวกับน้ำต้มเดือด สิ่งที่พวกมันรอมีเพียงคำสั่งจากผู้เป็นนายเท่านั้น แล้วพวกมันก็พร้อมที่จะร่วมกันพุ่งเข้าใส่ฉู่โม่วทันที
และในตอนนั้น
แน่นอนว่าราชาหมาป่าสวรรค์ตนนี้ก็เดือดดาลไม่แพ้กัน
“มนุษย์ตนนี้ช่างปากคอเราะราย ไม่รู้หรือไงว่าเจ้ากำลังพูดอยู่กับใคร!”
“ในเมื่อเจ้าอยากตายนัก ก็อย่ามาหาว่าข้าไม่ปรานีแล้วกัน!”
“เหล่าอสูรภายใต้บัญชาของข้า จงใช้เขี้ยวเล็บของพวกเจ้าฆ่าสิ่งมีชีวิตน่าเวทนานั่นซะ เมื่อใดที่ฆ่าไอ้มนุษย์คนนี้ได้ พวกหนอนแมลงข้างล่างนั่นก็ไม่ใช่ปัญหาอะไรอีกต่อไป!”
ราชาหมาป่าสวรรค์คำรามเสียงดัง น้ำเสียงของมันเต็มไปด้วยความเคืองโกรธ
ควบคู่ไปกับเสียงที่เงียบลง
เหล่าสัตว์อสูรที่อยู่เบื้องหลังก็วิ่งทะยานพุ่งออกมาข้างหน้า จิตสังหารมากมายแผ่ซ่านและพุ่งเข้าหาฉู่โม่วราวกับเป็นปลายศร
“ไอ้พวกหนอนแมลง!”
ฝ่ามือกำด้ามกร
