บทที่ 47 สัตว์อสูรที่น่ากลัว
เมื่อรุ่งอรุณมาถึง
ทีมก็พร้อมที่จะเดินทางอีกครั้ง
หมัวซานซานนำแผ่นหยกขึ้นมาเพื่อนำทาง ส่วนผู้ฝึกยุทธ์คนอื่น ๆ ก็คอยปกป้องเธอเอาไว้ เผื่อว่าจะต้องเผชิญหน้ากับอันตรายแบบไม่ทันตั้งตัว
ถึงอย่างนั้น พวกเขาก็ไม่ได้เชื่องช้าแต่อย่างใด
เพียงครึ่งวัน ทีมเฉพาะกิจนี้ก็เดินทางไปได้ไกลแล้ว ตลอดทางพวกเขาจะต้องเผชิญหน้ากับสัตว์ร้ายมากมาย ไม่เว้นแม้แต่อสูรขนาดเล็กก็ตาม
นั่นเพราะทีมเฉพาะกิจในรอบนี้ มีจำนวนผู้ฝึกยุทธ์มากถึงสี่สิบคน แถมแต่ละคนยังเป็นระดับสูงกันทั้งนั้น ประกอบกับการที่มีฉู่โม่วซึ่งแข็งแกร่งเหนือความคาดหมายของทุกคน ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นสัตว์อสูรตนไหนก็ไม่สามารถฝ่าวงล้อมนี้เข้ามาได้ทั้งนั้น!
ทุกครั้งที่ฉู่โม่วแสดงฝีมือ มันก็สร้างความตกตะลึงให้กับคนอื่น ๆ ไปด้วย
“เขตแดนลับนี่มันอันตรายจริง ๆ ด้วย!”
“โชคดีที่พวกเรามีฉู่โม่วคอยช่วยเหลือตลอดทาง ไม่งั้นแล้วละก็ ฉันคงไม่กล้าเข้ามาเอาผลึกซวนหยวนในเขตแดนลับนี้ด้วยเหมือนกัน!”
ระหว่างทาง หมัวซานซานก็กล่าวพลางถอนหายใจกับฉู่โม่วอยู่เรื่อย ๆ
ได้ยินเช่นนั้น
ชายหนุ่มก็เพียงแค่ยิ้ม โดยไม่ได้ตอบอะไรกลับไป
หากทุกคนเชื่อฟังคำของหมัวซานซานมากกว่านี้ บางทีเรื่องนี้คงจะง่ายตามไปด้วย!
ยังไงเสีย…
หมัวซานซานก็เป็นถึงผู้ดูแลสาขาของเครือหอการค้าหยกแก้ว แถมยังเป็นผู้ที่สามารถเป็นผู้ฝึกยุทธ์ได้ในสองปีอีกด้วย มีความสามารถสูงกว่าระดับคนธรรม
