สำเร็จ!
เมื่อเห็นข้อความที่ปรากฏ หัวใจของฉู่โม่วก็เต้นแรงด้วยความดีใจ
‘หลอมรวม!’
เขาตอบรับอย่างไม่ลังเล
และเมื่อสิ้นเสียง
เพล้ง!
ลูกบอลสีทองแตกเป็นเสี่ยง ๆ และกลายเป็นละอองแสงซึมเข้าไปในร่างของฉู่โม่ว
ความเจ็บปวดผุดขึ้นทั่วทั้งร่างของเขา
หนักหนากว่าตอนที่หลอมรวมความสามารถของวิชากระบี่อีก!
มันเจ็บเสียจนฉู่โม่วแทบจะหลับไปกลางอากาศเลย!
ไม่มีคำพูดใดที่สามารถอธิบายความเจ็บปวดนี้ได้!
แต่ถ้าจะให้เปรียบเทียบ มันคงเหมือนกับการที่หัวใจของฉู่โม่วกำลังถูกลวดหนามเหล็กบีบรัดอย่างรุนแรงอยู่นั่นแหละ และด้วยแรงบีบอันมหาศาลนี้ มันทำให้ดวงใจและจิตวิญญาณของชายหนุ่มแตกสลายได้ไม่ยากเลย
ทั่วทั้งร่างสั่นสะท้าน!
ทุกหย่อมผิวมีเหงื่อมากมายผุดไหลออกมา!
พวกมันไหลลงมารวมกันจนชุ่มเสื้อผ้า จากนั้นก็ไหลลงไปสู่พื้น จนตอนนี้สภาพพื้นเบื้องล่างไม่ต่างอะไรกับฉู่โม่วยืนอยู่กลางบ่อน้ำเล็ก ๆ
การหลอมรวมพลังใช้เวลาพักใหญ่
ไม่แน่ใจว่านานขนาดไหน เพราะแม้แต่ตัวฉู่โม่วยังจำไม่ได้
เขารู้แค่ว่าความเจ็บปวดหายไปตอนไหนเท่านั้น
เมื่อความทรมานเริ่มบรรเทาลง มันก็เป็นสัญญาณว่าการหลอมรวมใกล้จะเสร็จแล้ว
ไม่นานนัก
ความรู้สึกอึดอัดก่อนหน้าก็พากันหายไปจนหมด
“ฟู่ว…”
ฉู่โม่วทรุดตัวลงนั่งไปกับพื้นขณะที่พยายามหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อผ่อนคลายไปด้วย
เขาไม่มีเรี่ยวแรงจะลุกขึ้นมาอยู่พักใหญ่
‘น่ากลัว! น่ากลัวเกินไปแล้ว!’
‘แต่อย่างที่คาดคิดไว้เลย พรสวรรค์
