นกระบี่พวกนี้…
เขาไม่ได้ตั้งใจจะใช้มันเลยด้วยซ้ำ ก็แค่จะเอาไว้หลบหลีกเฉย ๆ …
น่ากลัวชะมัด…
ทั้งที่ตัวเขามั่นใจว่าตัวเองเป็นแค่ผู้ฝึกยุทธ์ระดับกลางเท่านั้น แต่สามารถยืนหยัดสู้เฉกเช่นผู้ฝึกยุทธ์ระดับสูงได้ หากไม่ได้พบเห็นด้วยตัวเอง เล่าให้ใครฟัง… อีกฝ่ายก็น่าจะคิดว่าเขาโม้เสียด้วยซ้ำ!
โชคดีสำหรับฉู่โม่ว… ที่วันนี้มีพยานความแข็งแกร่งของเขาหลายคน
“ขอบคุณท่านฉู่โม่วจริง ๆ ที่ช่วยชีวิตพวกเราเอาไว้!”
เหล่าผู้ฝึกยุทธ์ที่เหลืออยู่รีบหันมาแสดงความขอบคุณด้วยความนับถืออย่างท่วมท้น
แม้แต่เฉียนหยวนยังเดินเข้ามาและเรียกเขาว่า ‘คุณฉู่โม่ว’ ด้วยความนับถือจากใจจริงเช่นกัน
แต่นั่นไม่ใช่เพราะฉู่โม่วได้ช่วยชีวิตเขาไว้หรอก
มันเพราะชายหนุ่มแข็งแกร่งมากต่างหาก!
ความแข็งแกร่งนี้มากพอที่จะทำลายกำแพงความเชื่อภายในจิตใจของผู้คนได้เลย!
หากเป็นแต่ก่อนที่เขาแสดงพลังแค่ระดับผู้ฝึกยุทธ์ระดับต้นละก็ บางทีพวกเขาเหล่านี้อาจจะมองเขาเป็นน้องชายได้
แต่ในตอนนี้ ความแข็งแกร่งของฉู่โม่วมากเกินไปแล้ว แถมในอนาคตเองเขาน่าจะยังแข็งแกร่งขึ้นได้มากกว่านี้อีก มันจะไม่มีใครหยุดยั้งเขาได้อีกต่อไป
“ไม่ต้องเกรงใจกันหรอกน่า”
เมื่อเห็นว่าทุกคนดูยังคงเกร็งกับเขาอยู่ ฉู่โม่วก็พูดด้วยรอยยิ้มกว้าง “พวกเราเองก็ผ่านเรื่องแย่ ๆ มาด้วยกันแล้ว เพราะงั้นคิดซะว่าเป็นเพื่อนกันนั่นแหละ! ถ้าจะตายก็จะตายด้วยกัน แต่ถ้าจะรอดก็ต้องรอดไปด้วยกัน ผมไม่ทิ้ง
