บทที่ 36 อย่าดูถูกผู้ฝึกยุทธ์ด้วยกันเอง เผชิญหน้ากับพังพอนมายา!
“เส้นลมปราณซึ่งบรรจุอณูแห่งชีวิตเขาโดนทำลายไปแล้ว ทำอะไรไม่ได้แล้วล่ะ”
จากเหตุการณ์ก่อนหน้า
ทีมแพทย์รีบมุ่งหน้ามาช่วยรักษาจางเสวี่ยน แต่หลังจากที่ได้ตรวจอาการโดยละเอียดแล้ว พวกเขาก็สรุปได้ว่าร่างกายของผู้จัดการจางถูกคลื่นกระบี่ทำลายจนเส้นลมปราณซึ่งบรรจุอณูแห่งชีวิตหลายเส้นฉีกขาด จนไม่สามารถใช้พลังได้อีกต่อไป
สิ่งนี้ถือเป็นเรื่องปกติของผู้ปลุกพลัง… การบาดเจ็บจากการต่อสู้ถือเป็นเรื่องที่พบเจอได้ทั่วไป
ยิ่งไปกว่านั้น ครั้งนี้จางเสวี่ยนเป็นฝ่ายไปยั่วยุฉู่โม่วเองด้วย ไหนจะการที่เขาตั้งใจฆ่าฉู่โม่วระหว่างการต่อสู้ที่ทุกคนต่างรับรู้กันได้อยู่เต็มอกนั่นอีก
การกระทำเช่นนี้ถือว่าเป็นความอัปยศของเหล่าผู้ฝึกยุทธ์นัก
การที่ฉู่โม่วไม่ฆ่าเขา เพียงแค่ทำให้ไม่สามารถฝึกฝนยุทธ์ได้อีกนี่ก็นับว่ามีเมตตามากแล้ว
เพราะงั้น…
หลังจากที่ผลลัพธ์เป็นที่ประจักษ์ จึงไม่มีใครที่จะรู้สึกเห็นอกเห็นใจจางเสวี่ยน จะมีก็แต่แสดงความสมเพชเวทนาเท่านั้น
ในส่วนของฉู่โม่ว พวกเขาต่างชื่นชม และ…
นับถือ!
นับถือในความแข็งแกร่ง!
การต่อสู้ก่อนหน้านี้ ฉู่โม่วทำเพียงแค่โต้กลับในชั่วพริบตาเท่านั้น
แต่ด้วยความแข็งแกร่งของพลัง มันก็ทำให้ทุกคนต่างจดจำสิ่งที่เกิดขึ้นได้เป็นอย่างดี
ครั้งแรก…
พวกเขาอึ้งกับการที่ฉู่โม่วสามารถใช้มือเปล่ารับกระบี่ แถมยังสามารถทำลายกระบี่เล่มนั้นไ
