บทที่ 34 ผมไม่เห็นด้วย!
‘ครั้งนี้เราเดินทางไปที่ฐานฉางเฟิงเพื่อนำสมบัติกลับมา คุณหนูหมัวซานซานยินดีจ่ายมากขนาดนี้แปลว่ามันต้องเป็นสมบัติล้ำค่าอย่างแน่นอน!’
ฉู่โม่วคิดกับตัวเองระหว่างทางกลับ
สมบัตินั่นจะล้ำค่าหรือไม่นั้นไม่ใช่สิ่งที่เขาสนใจ
ไม่ว่ามันจะหายากขนาดไหนเขาจะไม่โลภ ถึงชายหนุ่มจะไม่ใช่คนดีนักแต่ก็ยังมีขอบเขตอยู่บ้าง
หมัวซานซานคอยดูแล ให้เกียรติ และตอบคำถามมากมายของฉู่โม่วเกี่ยวกับการฝึกยุทธ์มากมาย เธอนับว่าเป็นเพื่อนที่ดีคนหนึ่งทีเดียว
ฉู่โม่วจึงไม่อยากทำอะไรหักหลังเธออย่างไม่มีเหตุผล
เพียงแต่ว่า
การเดินทางนี้ยาวกว่าหมื่นกิโลเมตรและมีอันตรายรออยู่ไม่น้อย
เขาต้องเตรียมพร้อม
เมื่อคิดได้ดังนั้น ฉู่โม่วก็ตัดสินใจว่าจะไปที่ย่านยุทธภัณฑ์ในวันพรุ่งนี้
วันถัดมา
ฉู่โม่วเดินไปรอบย่านยุทธภัณฑ์เพื่อซื้อยารักษาและฟื้นฟู รวมไปถึงสิ่งของที่จำเป็นในการเอาตัวรอดในป่าด้วยเช่นกัน
หลังจากนั้น เขาก็ฝึกยุทธ์อยู่ที่บ้านและรอวันสำคัญที่จะมาถึง
เวลาห้าวันเดินผ่านไปในชั่วพริบตา
วันนี้
ฉู่โม่วมายังสถานที่ที่ตกลงกันไว้
เขาเห็นหมัวซานซานรออยู่ที่นั่นแล้ว และยังมีผู้ฝึกยุทธ์อีกเจ็ดถึงแปดคนเป็นผู้เข้าร่วมการเดินทางในครั้งนี้ด้วย
ฉู่โม่วตรวจสอบดูและพบว่าพวกเขาต่างเป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับกลางไปจนถึงสูง และมีบางส่วนเป็นจอมยุทธ์
ไม่มีใบหน้าใดเป็นที่คุ้นเคย
หนึ่งในนั้นเป็นชายชราผู้มีรัศมีล้ำลึกและดวงตาเฉียบคมราวก
