ลองดูอีกรอบ แต่พอมองรอยยิ้มบนใบหน้าของฉู่โม่วแล้วก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี
และในตอนนั้นเอง
ฉู่โม่ววางชามข้าวลงและเอ่ยขึ้น “ฉันอิ่มแล้ว ฉันเหนื่อยมากเลย วันนี้ฝากเธอล้างจานหน่อยนะ ฉันขอกลับไปที่ห้องก่อนละ”
แล้วเขาก็ลุกขึ้นเดินไปที่ห้อง
“มีอีกอย่าง…”
เฉินซีเวยหยุดฉู่โม่วไว้กลางทาง
เขากลับหลังหันไปด้วยความสงสัย
“ตอนที่เข้าไปในภูเขาต้าสู่ ฉันตั้งใจจะตามหาอสรพิษสองหัวและฆ่าเพื่อเอาถุงน้ำดีของมันมาให้ แต่ตอนไปถึง อสรพิษสองหัวก็ตายไปแล้ว ถุงน้ำดีกับหัวใจของมันยังหายไปด้วย”
เธอพูดต่อ “แต่ไม่ต้องห่วง ฉันจะหาวิธีพัฒนาพรสวรรค์กับร่างกายของนายต่อไป และจะต้องทำได้แน่!”
ฉู่โม่วพยักหน้า “เธอต้องลำบากแน่ แต่ไม่ต้องคิดมากหรอก ช่างมันเถอะ”
เมื่อพูดจบ เขาก็เดินเข้าห้องไปและปิดประตู
ในห้องอาหาร
เมื่อเห็นฉู่โม่วปิดประตูห้อง เฉินซีเวยก็ถอนหายใจเงียบ ๆ
เธอสงสัยมาตลอดว่าฉู่โม่วเป็นคนที่ช่วยเธอไว้
ถึงมันจะน่าเหลือเชื่อเกินไป แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง เธอก็คิดว่าเป็นแบบนั้นอยู่ในใจเสมอมา
และคำถามก่อนหน้านี้ก็เพื่อสังเกตว่าฉู่โม่วมีพิรุธบ้างหรือไม่
แต่…
เธอก็ไม่เห็นอะไรเลย
“หรือว่า…”
“ไม่ใช่เขาจริง ๆ เหรอ?”
…
ข้างในห้อง
ฉู่โม่วอดทำหน้านิ่วไม่ได้เมื่อนึกถึงคำพูดของเฉินซีเวยในห้องอาหาร
“หรือว่าเธอจะรู้อะไรบางอย่าง?”
ฉู่โม่วลังเล
อันที่จริงการซ่อนพละกำลังของตัวเองไม่ได้สำคัญนัก เขาจะบอกเฉินซีเวยก็ได้
ฉู่โม่วแค่ไม่รู้ว
