ีกสามสิบก้อนนะคะ!”
ได้ยินเช่นนั้นฉู่โม่วพลันรู้สึกเจ็บขึ้นมาลึก ๆ
ภายในกระเป๋าของเขานั้น มันเหลือหินปฐมกาลไม่ถึงสี่สิบก้อนด้วยซ้ำ แล้วยังได้มาจากสวี่กวงด้วย
หากจำเป็นต้องใช้หมดในคราวเดียว เขาจะไม่เหลืออะไรติดไม้ติดมือเลยนะ
ช่างเป็นสถานการณ์ที่บีบช้ำหัวใจจริง ๆ
แต่ใครจะไปรู้
ขณะนั้นเอง จู่ ๆ พนักงานอีกคนหนึ่งก็เดินลงมาชั้นล่าง เพื่อกระซิบกระซาบอะไรบางอย่างกับพนักงานสาว พลันเมื่อได้ยินเช่นนั้น เธออดไม่ได้ที่จะเหลือบมองมายังฉู่โม่วด้วยความประหลาดใจ
“นายท่านผู้ฝึกยุทธ์ ผู้ดูแลสาขาของพวกเราอยากจะเชิญท่านขึ้นไปด้านบนค่ะ!”
ผู้ดูแลสาขา?
ฉู่โม่วขมวดคิ้ว
หรือเป็นเพราะเจ้าของหอการค้าหยกแก้วเแห่งนี้คิดจะใช้การที่เขาดูเป็นคนที่วรยุทธ์ต่ำ เพื่อจะเรียกเอาเงินเยอะ ๆ งั้นเหรอ?
แต่เพียงไม่นานความคิดนั้นก็หายไป เขาส่ายหน้า
ไม่มีทางแน่ ๆ!
หอการค้าหยกแก้วนั้นอยู่ภายใต้การดูแลของเครือพันธมิตรพ่อค้าหยกแก้ว พวกเขามีร้านค้ามากมายกระจายอยู่ตามถนนสายหลักต่าง ๆ ภายในฐานแห่งนี้ แม้จะไม่รู้รายละเอียดตัวเลขชัดเจน แต่ฉู่โม่วก็มั่นใจว่าพวกเขาจะได้รับหินปฐมกาลราว ๆ หนึ่งพันหกร้อยก้อนในแต่ละวันอยู่แล้ว กับอีแค่ร้อยสองร้อยก้อนพวกเขาจะมาสนใจทำไม?
ไม่ว่าจะมองมุมไหน เขาก็ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจ้องจะหลอกเอาเงินจากเขาเลย
ฉู่โม่วคิดไม่ตก
หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ตัดสินใจบอกไป “นำทางทีครับ”
ได้รับการตัดสินใจ พนักงานสาวก็พยักห
